Blogs

Geplaatst op

Op de trap van het stadhuis

Het is zover. Mijn trouwdag is aangebroken. Aan de arm van mijn bijna-man loop ik de trappen op van het stadhuis. Nog 1 keer kijk ik om….. En daar staat HIJ. Gewoon HIJ. De HIJ van wie je weet, DIT is hem. Dit is de man van wie ik wist dat hij bestond. Maar die ik tot nu toe niet gevonden had. De man aan mijn arm lijkt op hem, heeft van hem weg.  Maar daar staat de HIJ waarvan ik aan alles VOEL dat hij  degene is bij wie ik hoor. Met wie ik die ultieme verbinding kan maken waar ik zo naar verlang.

Wat doe ik? Loop ik verder de trap op aan de arm van mijn aanstaande? Loop ik door en geef ik mijn JA-woord? Omdat ik nu eenmaal die keuze heb gemaakt? Omdat ik mijn aanstaande, van wie ik hou, geen pijn wil doen? Omdat ik niet terug wil komen op een afspraak die ik gemaakt heb? Omdat ik nu eenmaal afgesproken heb met de man op de trap?

Of…… draai ik om. Draai ik me om midden op de trap van het stadhuis, laat ik de hand los van mijn bijna-man, groet ik mijn familieleden en loop ik naar HEM? Daarmee mijn hart volgend, écht mijn gevoel volgend, écht gaan voor wat IK wil. Zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen, zonder te denken aan wat anderen van MIJ gaan vinden, zonder rekening te houden met “wat hoort”. Zonder na te denken over de consequenties voor de man op de trap?

Afgelopen donderdag sprak ik met mijn eigen coach over het maken van keuzes. Welke keuzes maak je en waar zijn die op gebaseerd? Maak je keuzes puur en alleen op basis van wat JIJ wil, wat goed voor JOU is? Op basis van waar jij naar verlangt? Op basis van wat jou gelukkig maakt?  Of hou je daarbij (te veel?) rekening met een ander? Met de wensen van heel veel anderen? Hou je rekening met wat “men” van jou vindt? Kun je het maken om op de trap om te draaien?

Dit was een van de voorbeelden die ik met hem deelde, gelukkig heb ik zelf nooit op die trap voor de keuze gestaan, maar ik VOELDE wat het met me deed. Ik VOELDE de knoop in mijn maag. Ik voelde mijn eigen reactie. Ik voelde mijn weerstand. Ik voelde hoe moeilijk ik het in die situatie zou vinden om voor mezelf te kiezen. Ik voelde hiermee ook hoe moeilijk ik het in andere situaties vind om volledig voor mezelf te kiezen. Hoe moeilijk ik het soms vind om überhaupt een keuze te maken.

Let wel, hè, het gaat er niet om dat ik als een egocentrische diva door het leven ga (of wil gaan), met niets en niemand rekening houdend. En het gaat er ook niet om dat er een goed of een fout antwoord is. Het voorbeeld maakte voor mij duidelijk dat er situaties zijn waarin ik een ander voorop stel.  En ook daar is niets mis mee, als je je er bewust van bent!!

Het voorbeeld had namelijk direct een lichamelijke reactie tot gevolg. Direct voelde ik de knoop in mijn maag, het samentrekken van mijn buik, de spanning die ontstond door alleen de GEDACHTE aan het aflopen van de trap. En hierdoor weet ik, het klopt. Hierdoor weet ik, het is waar. Die eerste reactie, nog voordat allerlei stemmetjes hun werk hebben kunnen doen, die is altijd raak.

Daar zitten de vragen die ik mezelf moet stellen, daar zitten mijn antwoorden. In hoeverre kies ik voor mezelf? Welke afwegingen maak ik daarbij? Zijn dat afwegingen voor mij of voor anderen? In welke situaties doe ik dat allemaal? Ben ik me er steeds van bewust wanneer ik het doe?

Dat werkt bij iedereen zo. Om welke beslissing het ook gaat, welke vraag je ook hebt! Die aller aller eerste reactie die jouw lijf geeft, die klopt altijd. Als je daarnaar leert luisteren, heb je zo’n geweldige leidraad, zo’n prachtig kompas. Niets doen met zo’n signaal zorgt ervoor dat je de “verkeerde” kant op gaat, in ieder geval niet de kant van je hartsverlangens.

En ook voor mij is er op het gebied van hartsverlangens dus werk aan de winkel! Gelukkig weet ik natuurlijk HOE. Wil jij daar hulp bij? Heb jij het gevoel dat je niet altijd weet wat je lijf je wil vertellen? Durf jij niet te vertrouwen op de signalen, op je buikpijn, je migraine of je hernia? Kijk dan eens naar mijn programma Body Signs. Dit werkboek kan je er keer op keer bij pakken als je een dilemma hebt, een vraag waarbij je wil weten hoe jouw eigen lichaamswijsheid hierover denkt!

 

Liefs Nina

Geplaatst op

Mijn blad loslaten

 

Vroeger genoot ik alleen van de winter en van de zomer. Heerlijk lange dagen, de zon op mijn lichaam, in de tuin beestjes bekijken, meer buiten zijn, genieten van wandelingen, relaxen in de duinen. En ik ben gek op de winter. Ik hoop altijd op een dik pak sneeuw dat een paar maanden blijft liggen. Ik vind alles prachtig als het bedekt is onder een laagje pure sneeuw. Lelijke gebouwen, grijs asfalt, het wordt allemaal mooi. Dwarrelende sneeuwvlokken, warme chocomelk, open haard, dekentje op de bank.

Voor mij was de herfst niets meer dan een overgang tussen 2 seizoenen waar ik van hou. Nat, regen, storm. Oke, door hopen bladeren lopen vond ik dan wel weer leuk. Maar daar hield mijn liefde voor de herfst wel echt mee op. Ik nam alleen afscheid van de zon terwijl ik wachtte op de sneeuw.

Tot ik een paar jaar geleden zág,voelde dat de herfst haar eigen seizoen is, haar eigen functie heeft. Een volwaardig seizoen is. Een noodzakelijke periode van loslaten. Een noodzakelijke periode van klaarmaken om naar binnen te keren. Zoals bomen hun blad loslaten om zich in de winter bezig te houden met hun kern, met groei, met hun binnenkant. Want dán vindt de echte groei plaats. Wanneer dáár aandacht, ruimte voor is. Wanneer daar het voedsel heen kan.

 

Zo zie ik dat ook bij mezelf.

Loslaten zodat ik naar binnen kan.

Loslaten zodat er ruimte is voor groei.

Loslaten zodat ik dichter bij mijn kern kom.

Loslaten zodat ik nog meer aandacht kan hebben voor wat écht belangrijk voor me is.

Loslaten zodat ik nog meer kan voelen wie en wat ik wil zijn.

Loslaten zodat ik de verbinding met mezelf en mijn lichaam nog meer kan versterken.

Loslaten zodat ik me nog beter af kan stemmen op dat wat gehoord wil worden.

 

Ik doe dat natuurlijk door me af te stemmen op wat mijn eigen lichaamswijsheid me te vertellen heeft. Door middel van simpele oefeningen mijn lichaam te vragen wat voor MIJ belangrijk is. Door middel van meditaties te ervaren wat mijn pad is, wat ik mag doen.

Regelmatig laat ik mezelf ook “foppen”. Dan denk ik: “oke, nu weet ik het. Ik weet wat mijn lichaam me vertelt. Ik heb actie ondernomen (of juist gelaten). Nu ben ik hier doorheen. Afgerond. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook te maken heb met een buitenwereld die zijn invloed op me heeft. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook nog een ego heb dat geraakt wordt. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik juist dóór mijn ontwikkeling weer nieuwe dingen aan mag pakken.

 

Zo heb ik de afgelopen jaren regelmatig gedacht dat ik EINDELIJK wist wat ik precies wilde als coach. Waar ik precies mensen mee wil begeleiden. Welke bijdrage ik wil zijn in het leven van anderen. Hoe ik dat vorm wil geven. Wil ik mezelf wel of niet profileren als healer. Want dát was wat ik zocht. Die zekerheid, die duidelijkheid, die vastigheid. Maar zo werkt het niet. Tenminste niet bij mij. Ik ben in ontwikkeling, ik groei ieder jaar weer, ieder seizoen weer. Meegaan met de stroom, meegaan met het getij, meegaan met de seizoenen. Ontdekken op welke manier ik de grootste bijdrage kan en wil zijn.  En dus ben ik aan het loslaten dat er een punt komt waarop ik het “bereikt” heb.

 

Mijn lichaam geeft dit zo duidelijk aan. Het geeft me signalen wanneer ik weer alles probeer vast te zetten, omdat ik zoek naar zekerheid. Ik voel dan op dat moment letterlijk de spieren in mijn schouders en nek strakker worden, verkrampen. Zij zetten zich ook vast. Ik voel hoe het zicht van mijn ogen verminderd als ik mezelf naar beneden haal (dat kan ik toch niet, dat kan noooooit de bedoeling zijn).  En omdat ik al weet waar dit de signalen voor zijn, hoef ik niet eens meer naar binnen te keren. Hoef ik niet eens meer de rust te nemen om ermee aan de slag te gaan. Op dat moment volstaat de herkenning, de erkenning.  Tot het moment dat ik er tijd en ruimte voor maak.

 

Als jij daar begeleiding bij kunt gebruiken, als jij nog regelmatig overvallen wordt door lichamelijke klachten, als jij niet altijd kunt plaatsen wat je lichaam je probeert duidelijk te maken, kijk dan eens naar mijn programma Body Signs. Dit is een digitaal programma dat jou faciliteert om de signalen van je lichaam te interpreteren. Zodat je ermee aan de slag kunt wanneer het JOU uitkomt.

 

Op 28 oktober geef ik ook weer de workshop Body Control. Hierin neem ik je nóg een stap verder mee om  In deze workshop kijk je naar jouw persoonlijke signalen, je kunt direct jouw persoonlijke vragen stellen en je gaat aan de slag om jouw signalen (klacht,pijn) weer om te zetten in jouw kracht.

 

Liefs Nina

 

 

 

Geplaatst op

Every setback bears with it the seed of a comeback


Als klein meisje ging ik op zondagochtend altijd mee naar de kerk. Ik vond het er zelfs leuk, de rituelen, de zang, de pracht en praal van de katholieke kerk. Ik werd op enig moment zelfs misdienaar. Oke, ik moet achteraf toegeven dat ik niet weet of dit ook een beetje ingegeven werd doordat ik dan in het middelpunt van de belangstelling stond en lekker belangrijk mocht doen. Maar goed, er was een fascinatie.

Tot het moment waarop ik ontdekte dat de verhalen uit de bijbel niet allemaal LETTERLIJK gebeurd waren. Letterlijk op die momenten met die personen. Boos was ik, maar vooral teleurgesteld. Echt teleurgesteld. Dat wat ik voor waar had aangenomen, klopte niet. Dat waar ik van overtuigd was, bleek gewoon niet DE waarheid. Dat waarvan ik dacht dat ik het bij het rechte eind had, bleek gewoon andere kanten te hebben. Omdat ik 12 was en heerlijk puberde, vond ik het ook wel heel belangrijk dat iedereen van mijn verontwaardiging en teleurstelling hoorde, door me mega af te zetten tegen de kerk, de bijbel en alles wat daar bij hoorde. Op de barricades om iedereen te laten weten dat dit boek een slap aftreksel was van de Griekse en Romeinse mythologie (dat waren de woorden die ik altijd gebruikte).

En op die barricades stond ik nog steeds toen ik jaaaaaren later erachter kwam dat een ander verhaal waar ik in geloofde, ook niet echt was. Ik weet dat ik het risico loop nu keihard uitgelachen te worden, maar ik was lange tijd grote fan van WWF, Wrestlemania, Hulk Hogan, Jake the snake Roberts. Met de heilige overtuiging dat het allemaal echt was. Dat het echt moest zijn. Het kon gewoon niet nep zijn. Het moest kloppen. Het voelde echt, ik leefde mee, dit was ECHT.

Wat me van beide keren het meeste bij is gebleven, is mijn grote teleurstelling. De teleurstelling in dat wat ik tot dan toe voor waar aannam. En de teleurstelling in mezelf. Het gevoel dat iets dat zó waar leek te zijn, het niet was. Het gevoel dat mijn overtuigingen niet klopte. Het gevoel dat ik duidelijk iets gemist had de tijd daarvoor. Signalen over het hoofd had gezien.
Deze 2 situaties kwamen afgelopen weekend naar boven. Toen ik me teleurgesteld voelde. Toen ik me afvroeg wat ik gemist had. Welk signaal ik over het hoofd had gezien. Welke innerlijke stem ik genegeerd had. Afgelopen maandag had ik namelijk willen starten met mijn 6 weekse online programma. Een programma waar ik super veel zin in had. Een programma waarin ik het gevoel had zoveel, zoveel waarde te kunnen bieden. Een programma waarmee ik veel mensen hoopte te kunnen dienen. Een programma waarvan ik voelde dat ik het in de wereld moest zetten. Een programma waarvan de roep om het te doen steeds groter werd. Waarvan ik het gevoel had dat ik het móest doen.

Afgelopen weekend heb ik het afgeblazen, of eigenlijk uitgesteld. Te weinig aanmeldingen. Teleurstelling. In het Universum, in mijn programma, in mezelf. Het gevoel van falen, het gevoel van onmacht, het gevoel van onwetendheid.

Waarop ik naar de lucht keek en vroeg “What is it that you want from me”. Tja en het is geen Google, dus er komen niet direct 10 hits naar boven. Dus een dagje op de bank onder een dekentje, thee drinken bij een lieve vriendin en uithuilen bij een lieve vriend. Oh ja en chocoladerijstwafels.

En nu weer door!

Ontdekken welke les ik hieruit mag leren.

Ontdekken waarom alles wat er gebeurt, precies is wat er hoort te gebeuren.

Ontdekken wat mijn verdere verlangens zijn.

Every setback bears with it the seed of a comeback.

 

Liefs Nina

Geplaatst op

IK DOE NIE MEER………!!!!

IK DOE NIE MEER!

Oftewel rage quiten zoals mijn jongens dat tegenwoordig noemen. Gewoon, stoppen met het spel omdat je aan het verliezen bent, niet het gevoel hebt dat je gaat winnen. Ik heb het begin dit jaar BIJNA een keer gedaan tijdens een potje Risk. Ik stond er al mega belabberd voor, nog voordat ik aan de beurt geweest was.  En ik wist al direct dat winnen er niet meer in zou zitten! En aangezien ik met mijn jongens nog nooit eerder had ge-rage-quit vond ik dat ik het recht had om dat ook een keer te doen (ssshhhhttt vroeger tijdens het dammen met mijn vader echt super vaak, alle damstenen vlogen door de kamer).  Uiteindelijk hebben ze me legers erbij gegeven en beloofd me even niet aan te vallen, zodat ik door zou blijven spelen. Jip, voor het geval het je ontgaan was, I’m human……

Ik moest de laatste tijd vaak aan die situatie terugdenken. De situatie waarin je het gevoel hebt dat je niet kunt winnen. Het gevoel dat wát je ook gaat doen, je niet gaat winnen.  Het gevoel dat je de boel kunt rekken en rekken, dat je kunt blijven vechten, maar dat de uitkomst hetzelfde zal zijn: Defeat!

You can’t win.

De laatste tijd merkte ik namelijk dat ik zo’n spel aan het spelen was met mijn innerlijke Saboteur. Je weet wel, dat stemmetje dat je doet geloven dat het je niet gaat lukken, dat je niet goed genoeg bent. Mijn innerlijke Saboteur vertelt me al jaren dat de wereld niet zo veilig is, dat er op allerlei plekken gevaar loert. En dat in mijn eentje naar een mega groot en verlaten duingebied gaan, écht 100% gaat leiden tot verlies!

En dus ga ik veel minder vaak naar de duinen dan ik graag zou willen, soms omdat er niemand mee wil, soms omdat er niemand is die ik (in een bepaalde stemming) mee wil hebben. Soms omdat ik echt mijn gevoel in mijn eentje wil voelen.

 

Tot vandaag! Vandaag dacht ik, IK GA! Ik ga het gewoon doen. Ik ga gewoon in mijn eentje naar de duinen.  En ik heb het gedaan. Ik ben in de duinen het gesprek aangegaan met mijn innerlijke Saboteur. Oke, JIJ wint. Ik quit! Ik doe niet meer mee. Jij hebt gewonnen.

De wereld is niet veilig. Dit zand is niet veilig. Mijn kleed is niet veilig. De zon is niet veilig. De bomen zijn niet veilig. Die libellen al helemaal niet. En die nepwesp op mijn telefoon ook niet. De voyeurs ook niet (die zijn er wel vaak in de hoop op spannende taferelen.) De pen waarmee ik schrijf niet, het papier niet, niets is veilig. Achter mijn rug is het niet veilig. Iemand heeft een keer een ziekte opgelopen van zandvlooien. Er kan een paard zomaar op je galopperen. En die serial killer die vandaag gaat starten…….. Jij wint! Jij hebt gewonnen. Klaar. Geen discussies dat het misschien best kan, of het proberen waard is.  Dat het mee zal vallen. Dat de kans niet groot is. Klaar….. Jij hebt gelijk. Jij wint. Het resultaat daarvan is…. dat het spel is afgelopen. We zijn klaar met spelen. Ik doe niet meer mee! Het potje is klaar.

Jij hebt gewonnen, ik heb verloren, we zijn klaar met spelen. En ik ga een ander spelletje doen.

Terwijl ik dit schreef in de duinen, alleen, op mijn kleedje, voelde ik mijn weerstand afnemen. De weerstand die ik voelde tegen mijn innerlijke Saboteur. Het vechten dat ik altijd wilde tegen dat gevoel van onveiligheid. De stapjes die ik erin probeerde te zetten. Het uit de weg gaan van bepaalde mensen, het opzoeken van juist andere. Ik voelde het echt allemaal letterlijk wegvloeien. Ik voelde het spel echt letterlijk tot een einde komen. Ik voelde een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Samen met het zonnetje, de zoemende libellen en de nepwesp.

Het maakt namelijk niet uit of je moet verliezen om te stoppen met het spel! Het gaat er alleen om dát je stopt! Het enige dat telt, is dat je een ander spel gaat spelen. En om een ander spel te kunnen spelen, zul je eerst je huidige spel moeten beëindigen. Als je al heel lang een spel speelt en je merkt dat je niet wint, je merkt dat je van alles doet, maar het wordt niet beter. Stop dan met spelen. Dat gaat je de grootste winst opleveren. En als je daarvoor moet verliezen, de “ander” moet laten winnen in je oude spel………. Boeien…. Als je daarvoor moet zeggen, jij wint, ik verlies, ik doe niet meer mee.

 

Het maakt niet wélk spel jij aan het spelen bent.

Het maakt niet uit hoe lang je het al aan spelen bent.

Het maakt niet uit of je het iemand anders aan het spelen bent of met jezelf.

Het maakt niet uit of je soms denkt dat je aan de winnende hand zou kúnnen zijn als je maar….

Het maakt niet uit of je vindt dat je door moet blijven spelen omdat je geen rage-quiter wil zijn.

Het maakt niet uit of je jezelf zwak vindt omdat je opgeeft.

Het maakt niet uit of je het in eerste instantie een rotgevoel geeft om je verlies toe te geven.

Het maakt allemaal niet uit!

Als je maar een ander spel kunt gaan spelen!

 

Wil jij leren hoe je dit toepast in jouw leven?

Wil jij ontdekken welke spellen jij NU moet stoppen?

 

Doe dan vanaf 18 september mee met het Negativity Diet! Daarin leer ik je alles hierover en nog veel meer methodes om afscheid te nemen van dát wat je niet meer dient!

Lees hier meer over het programma

 

 

Liefs Nina

Geplaatst op

Bovenaan de heuvel

Vanochtend luisterde ik naar een audio van Abraham Hicks (expert op het gebied van the Law of Attraction) en ik hoorde de meest fantastische metafoor. De audio ging over het hebben van negatieve gedachten. Of beter gezegd het proberen NIET te hebben van negatieve gedachten.

Hoe werkt dat dan? Het NIET hebben van negatieve gedachten.

Oke, ik ga daar niet meer aan denken. En daar ook niet meer aan. Ik ga daar niet meer aan denken. Ik ga daar niet meer aan denken. Ik moet echt zorgen dat ik daar niet meer aan denk. Oh, he, deed ik het toch, voel ik me weer rot. Zie je wel, ik moet er gewoon niet aan denken, dan voel ik me beter. Misschien met ik opschrijven dat ik er niet aan moet denken. Want ik voel me echt niet beter als ik er wél aan denk. Grappig is dat, ik kwam gisteren iemand tegen en die dacht precies hetzelfde. En zij kende ook weer iemand die hetzelfde dacht. Dus ik vertelde vandaag tegen de buurvrouw dat ik iemand ontmoet had die daar ook aan dacht. En dat ik daar dus niet meer aan ging denken. Vertelt zij dat zij dat ook een tijd heeft gehad. Nu denkt ze ook niet meer aan daar. Dus ik moet zorgen dat ik er niet meer aan denk. Ik ga daar niet meer aan denken. Ik ga daar niet meer aan denken. Oh super, ik heb toch zeker een uur er niet aan gedacht. Gelukkig maar, want het is echt niet fijn om daar aan te denken. Nee, dan voel ik me echt niet fijn, dus een goed besluit om daar niet meer aan te denken.

En wat “daar” ook is, jij hebt blijkbaar besloten dat je “daar” niet meer in je realiteit wil. Maar door steeds bezig te zijn met “daar” of proberen niet aan “daar” te denken, BLIJF je ermee bezig. Sommige mensen vragen wel eens, of dát is wat er bedoeld wordt met het Universum kent het woordje “nee” niet?

Het heeft echter niet zoveel te maken met welk woord het Universum wel of niet kent (overigens vind ik het een rare gedachte dat het Universum iets niet zou kennen, The Universe KNOWS).  Maar wel met jouw energie!!!

Hoe denk je dat jouw energie is op het moment dat je WEL of NIET aan “daar” denkt? Hoe denk je dat jouw energie is op het moment dat je bezig bent met “daar” of met voorkómen dat je bezig bent met “daar”.  Dát is waar je je op afstemt. Dus dat is jouw energie. Dat is de realiteit waar jij je mee bezig houdt.

 

Wat dan?

Altijd maar happy thoughts? Net doen alsof? Wegstoppen, negeren, verwerken?

Tuurlijk heb ik ze ook. Negatieve gedachten en negatieve gevoelens. Ik heb ook mijn “daar”. Je kunt volgens mij ook niet voorkomen dat je ze hebt.  En op zich is dat niet erg. Tenzij je wat anders wil. Tenzij je wat anders wil creëren in je leven. Dan dient het je namelijk niet!

En dan komt Abraham Hicks met die geweldige metafoor. “Stel jouw auto staat bovenop een hoge heuvel en deze begint te rollen. Als je op DAT MOMENT ingrijpt, ervoor gaat staan, kun je de auto gewoon stoppen. Als jouw auto bovenop een hoge heuvel staat en jij denkt deze onder aan de hoge heuvel nog te kunnen stoppen……….. dan gaat dat niet lukken!

Dat is wat je doet door wel of niet je focus op “daar” te houden.  Onderaan de heuvel staan en proberen die denderende auto tegen te houden.  Je kunt dus alleen van “daar” afkomen, door aan andere dingen te denken. Dingen die je plezier geven, genot geven, vreugde geven, liefde geven, blijdschap, rust, vrede.

Daarom start ik 18 september met het Negativity Diet. Om alle “daar”-s uit je systeem te gooien. Uit je denkpatroon, uit je gevoelsregime, uit je dieet. Zodat je je kan focussen op datgene dat je wél wil in je leven! En hoeveel mooier, gezonder kan dát zijn?

Liefs Nina

 

Geplaatst op

Holding myself back

Pfffffff

 

Wat heb ik mezelf in de weg gezeten de afgelopen 1,5 week. Op allerlei manieren heb ik mezelf afgeleid van wat ik écht te doen had. Ik heb mijn tuin onder handen genomen. De vreselijke klimop die de buren aan hun kant plantten maar die bij mij weelderig groeide, is eraf. Ik heb verschillende levels geprobeerd te halen bij een dom spelletje op mijn telefoon. Series gevolgd op tv. Heel veel geschreven in mijn dagboek over allerlei andere onderwerpen. Mijn liefdesleven eens serieus onder de loep genomen (trust me, dáár ging wat tijd inzitten….). En dat terwijl ik WIST wat ik eigenlijk te doen had. Terwijl ik WIST waar ik eigenlijk mee bezig moest zijn. Terwijl ik WIST waar ik eigenlijk mijn tijd aan te besteden had.

Herkenbaar? Dat je jezelf gewoon saboteert? Dat je je tijd gewoon verdoet? En dat je jezelf dan ook nog wijsmaakt dat het allemaal heel belangrijke dingen zijn die je aan het doen bent? Die echt NU moeten…..

Dat je gewoon een mega hoge muur neerzet, waar je wel overheen kunt kijken. Zodat je ziet hoe mooi het aan de andere kant is. Maar er gewoon lekker niet bij kunt. Of in ieder geval tegen jezelf zégt dat je er niet bij kunt (je hebt die muur tenslotte zelf gecreëerd, dus je kunt em ook weer weghalen.)

En waarom? Puur uit angst. Angst om iets in de wereld te zetten. Er zit namelijk al een hele tijd een geweldig programma in mijn hoofd. Nee, ik denk dat de geweldigheid van het programma in mijn hele lijf zit, behalve in mijn hoofd. Daar zitten alleen maar beperkende overtuigingen. Wie zit er op dat programma te wachten? JIJ vindt het geweldig, maar wat vindt de rest van de mensheid?  Je bent al 2 programma’s aan het draaien, er komt binnenkort een 3e bij, hoezo een 4e? En ONLINE, je WILDE toch nooit online. WORKSHOPS, dát vind je leuk om te doen.

 

En in de tussentijd werd ook de roep om het wél te doen groter. In iedere meditatie kwam het naar voren. In iedere visualisatie, in iedere afstemoefening. Steeds opnieuw kwam dat programma weer langs. In uitnodigingen van Facebookvrienden om jezelf meer te laten zien. In posts waarin met de oproep om een grootsere ruimte in te nemen. Iedere keer als ik met mijn lijf in gesprek ging, voelde ik het.

 

Gisterochtend besloot ik maar eens om met mijn overtuigingen aan de slag te gaan. Wáár kwamen die overtuigingen nou vandaan? Dienden ze me? En hoe kwam ik ervan af?

Gisterochtend besloot ik maar eens om te kijken hoe het aanvoelde als ik mijn grootse ruimte in zou nemen. Want dit programma voelt echt aan als een stuk groter dan wat ik nu doe.

Gisterochtend besloot ik maar eens om alles recht in de ogen te kijken.

Gisterochtend besloot ik om eens te ontdekken welk stuk in mij me dit angstgevoel gaf.

Gisterochtend besloot ik om de boel maar eens anders te gaan bekijken.

Gisterochtend besloot ik om maar eens te kijken wat ik allemaal al geschreven had over dit programma. Want het spookte een paar maanden geleden ook al door mijn hoofd. Naar aanleiding van een post die ik plaatste op Facebook. Dat ik gestopt was met diëten, maar dat dít Elimination  Diet me toch echt geweldig leek. Toen werd het idee geboren. Om daar een programma voor te maken. Maar toen liet het zich nog wegstoppen. Vanochtend keek ik en ik zag dat het eigenlijk AF was. Ik hoefde er niets meer aan te doen. Behalve dan….. het engste stuk….

Het in de wereld zetten. Het bekend maken. Mensen erover vertellen. Er een blog over schrijven, een post op FB plaatsen, de rest van de social media. Want ik weet natuurlijk ook wel dat ik het meest briljante programma kan bedenken dat super waardevol is, maar als niemand weet dát het er is……….

Dus ….. het komt eraan! Mijn online programma. 6 weken aan de slag om ondermijnende gevoelens uit je systeem te werken.

BOOSHEID

SPIJT

VERDRIET

ANGST

SCHULD

Grote jongens die van grote invloed kunnen zijn op jouw doen en laten. Maar die je absoluut niet dienen. En die je dus best een andere, mindere rol mag gaan geven!

Dus…. het komt eraan!

Stay tuned……….

 

Liefs Nina

 

Geplaatst op

Kijk me aan als ik tegen je praat!

Ik was volledig overbluft toen een vrouw (kindercoach notabene) dat een paar jaar geleden tegen mijn jongste zoon zei. Hij gaf haar een hand als afscheid, maar sloeg, zoals altijd eigenlijk, zijn ogen neer. “Kijk me aan als ik tegen je praat”, was haar reactie. Het was het einde van een kennismakings sessie waar hij totaal geen zin in had, totaal geen klik had gevoeld en er totaal over zijn gevoelens heen was gestapt.

En ik, ik was zo verbaasd dat ik op dat moment niet eens reageerde. Ik kon me toen al niet voorstellen dat je zo iets tegen een kind zou zeggen. In die tijd was ik veel minder bezig om te luisteren naar de signalen van mijn lijf, maar zover was ik toch al wel.

Mijn kinderen hoefden namelijk iemand niet aan te kijken als ze dat niet wilden. En ze hoefden niet iedere vage oom of tante te zoenen die daarom vroeg. Als kinderen klein zijn, zijn we heel erg geneigd om ze netjes op te voeden. En daar hoort een handje geven bij, aankijken en iedereen knuffelen die daarom vraagt. Aan de ene kant willen we zo graag laten zien dat we onze kinderen goed opgevoed hebben, dat ze weten hoe het hoort. Omdat dit ons een gevoel van slagen geeft? Aan de andere kant omdat andere mensen, kennissen, vrienden, opa en oma erom vragen en we hen ook niet teleur willen stellen. Het zijn tenslotte mensen die WIJ allemaal leuk vinden.

Maar in hoeverre staan we kinderen daarmee toe om hun eigen gevoel te volgen. Om zélf te bedenken of ze op dat moment zin hebben om die tante (die ze na de kraamvisite niet meer gezien hebben) een dikke pakkerd te geven. Om zélf te voelen of ze het aandurven om een volwassene in de ziel te kijken. Om zélf te bepalen of ze het lichamelijke contact van een hand geven, aandurven.  Ik zie zó vaak ouders die hun kind proberen over te halen met “doe niet zo flauw, geef gewoon een hand”, “dat is oom huppeldepup, die ken je toch nog wel”.

Zelf heb ik me ook echt schuldig gemaakt aan dat hoofd omdraaien als ik mijn kids een standje gaf. Alsof ze beter zouden kunnen luisteren wanneer ik ze intimiderend in de ogen zou staren. Terwijl ik me nog van vroeger kan herinneren wat dit met me deed.

Dat verplicht handjes geven en een dikke Surinaamse brassa aan een tante die je nog nooit eerder ontmoet had. Het gaf me altijd het gevoel dat mijn lijf niet van mij was. Dat het een soort gemeengoed was, waar iedereen zomaar handen van kon schudden, knuffels aan kon geven of kneepjes op plekken die ik niet prettig vond.  Het gaf me altijd het gevoel dat ik niet zelf mocht bepalen wat ik met mijn lijf deed. Het gaf me altijd het gevoel dat ik mijn eigen “nee, ik wil nu niet” niet mocht volgen. Wat me verteld werd door ouders, leraren, opvoeders was belangrijker dan wat IK voelde. Dan wat MIJN lijf aangaf!

Tijdens een opleiding kwam ik erachter hoe dat gevoel van toen nog overheerste. Het was een opleiding waarbij we elkaar met tussenpozen zagen en waar iedereen de behoefte leek te hebben om elkaar uitbundig te knuffelen bij het weerzien. Een gevoel dat ik écht niet deelde! Maar waar ik me de eerste keer toch liet meevoeren door wat de groep van me vroeg. Mijn lijf had beslist geen behoefte aan dat lichamelijke contact, maar ik deed wat van me verwacht werd. Net zoals ik dat op kantoor vroeger deed met Nieuwjaar. Het hele kantoor dat elkaar dan zoende……..

En iedereen leek dat fijn en prettig te vinden….. Grappig was dat toen ik het bespreekbaar maakte met mijn groep, er meer mensen bleken te zijn die helemaal niet zo’n behoefte hadden aan de big hugs. Maar het belangrijkste voor mij was, dat IK aangegeven had wat MIJN lijf prettig vond.

Mijn lijf dat zo vaak signalen afgeeft. Signalen als ik wat doe dat ik prettig vind of juist niet prettig. Wanneer ik iets doe dat niet mijn hoogste verlangens dient. Wanneer ik me laat behandelen door iemand zoals ik niet behandeld wil/verdien te worden. Mijn lijf dat zo vaak signalen afgeeft wanneer ik me in een situatie bevind die niet goed is voor me.

En iedere dag word ik me er meer van gewaar. Iedere dag word ik me meer gewaar van alle signalen. Ik weet steeds beter wat mijn lijf probeert te vertellen. En ik reageer dus ook sneller op mijn signalen.  Zodat het geen klacht hoeft te worden. Zodat ik nergens een emotie vast ga zetten in mijn lichaam die later voor pijn kan gaan zorgen.

 

Wil jij dat ook? Wil jij ook leren luisteren naar de signalen van jouw lichaam? Wil jij de signalen van jouw lijf leren interpreteren? Wil jij voorkomen dat je emoties vast gaat zetten die later een klacht worden? Of heb je intussen al een klacht waar je maar niet vanaf lijkt te komen?

 

Op 20 augustus geef ik de workshop Body Control in Tilburg.  Lees hier het programma en meld je snel aan. Er is slechts plek voor 10 personen!

 

Liefs Nina

Geplaatst op

Bord leeg! Anders geen toetje!

Bord leegeten! Anders krijg je geen toetje!

Hoor je het je ouders nog zeggen? En dan maar dooreten, ook al gaf alles in je lijf aan dat je geen honger had. Of dat je het eigenlijk niet zo lekker vond. Ben je er intussen mee gestopt? Of betrap je jezelf af en toe nog steeds dat je door blijft eten terwijl je eigenlijk genoeg hebt? Of eigenlijk vol zit? Of het eigenlijk helemaal niet zo lekker vindt? Of de borden van je kids leeg eet, omdat het bord nu eenmaal…..

Toen mijn kinderen jonger waren, had ik een soort gelijke variant. Bord niet leeg, dan niets anders ’s avonds. Geen boterham, koekje, fruit of chips. Ik heb zelfs een keer een pak van mijn zoons lievelingskoekjes opgegeten om mijn punt te maken…….. Intussen zijn zij ouder en ik wijzer, dus nu bepalen ze het zelf. En ja, mijn zoon van 12 maakt daar ook wel eens gebruik van door te zeggen dat zijn lijf absoluut geen behoefte KAN hebben aan zuurkool, want dat lust hij tenslotte niet. En, mam, ik moet mijn lijf laten bepalen, zeg jij altijd……. Tja, ik kan moeilijk tegen mezelf ingaan. En het zou zomaar eens kunnen, dat zijn lijf inderdaad écht geen behoefte heeft aan zuurkool en hij het daarom dus ook écht niet lust.

En ik, ik was wat ouder voordat ik op die manier met mijn lichaam omging. Ik laat het nu pas echt mijn lijf bepalen. Mijn lijf bepaalt waar ik zin in heb. Mijn lijf weet namelijk het beste waar het behoefte aan heeft. Wat het nodig heeft om al mijn processen gaande te houden en om nieuwe cellen te maken.

Zoals jij er nu bijzit, is er geen enkele cel in je lijf meer hetzelfde als een jaar geleden. Je huid doet er een paar weken over om zich te herstellen (dan is het wondje op je hand verdwenen). Je verschillende organen nét iets langer. Maar alle cellen vernieuwen zich.

Jouw geweldige lijf heeft de mogelijkheid om steeds opnieuw nieuwe cellen te produceren. En ook nog meestal de juiste cellen op de juiste plaats. Daar heeft jouw lijf jouw kennis of aandacht niet voor nodig! Waar het wél jouw aandacht bij nodig heeft, is bij de voedingsstoffen die je tot je neemt. En in welke hoeveelheid. Let wel, ik schrijf aandacht! Niet kennis! Die kennis heeft jouw lijf namelijk ook in zich!

Jouw lijf weet exact welk voedsel het op welk moment nodig heeft en in welke hoeveelheid. Geef je het niet het juiste voedsel, tja, dan krijg je niet de juiste nieuwe cellen. En neem je te veel, dan heeft je lijf geen enkel idee wat het met het overschot moet. Dus wordt het maar opgeslagen. Zo’n beetje als ik moet doen als ik naar een familiefeestje ben geweest en nog 10 bakjes meekrijg “voor thuis”. Een deel gebruik ik de volgende dag. En de rest probeer ik in de toch al volle vriezer te proppen. Dat laatste is precies wat jouw lijf ook doet. Het propt, wat het niet direct kan gebruiken, in jouw vriezer.

Stop it!

Dus namens jouw lijf…. het vriendelijke verzoek om daarmee op te houden! En je lijf voortaan te geven waar het om vraagt en naar verlangt. En ja, ook jouw lijf wéét dat precies!! Maar misschien ben jij verleerd ernaar te luisteren. Daar kan ik je bij begeleiden met mijn programma “Eten wat je lijf wil”.

Als je je in augustus aanmeldt, maak je zelfs gebruik van een super mooie korting. Deze maand kost het 3-maanden programma je namelijk slechts € 550,00 (ipv € 697,00). Vanaf 1 september gaat de prijs zelfs omhoog naar €800,00! Dus nu is je kans om super voordelig in te stappen.

Lees hier alles over het programma.

 

Liefs Nina

PS Je kunt natuurlijk nog steeds gebruik maken van de gratis sessie van 20 minuten!

Geplaatst op

Ik heb me een andere kant op ontwikkeld

Op donderdagavond eten wij altijd bij mijn moeder. Ze kookt dan mega uitgebreid, 4 verschillende groenten, meerdere stukken vlees, veganistisch voor mijn zoon. Echt gewoon zo’n maaltijd waarbij iedereen 3 keer op kan scheppen en steeds iets anders op z’n bord heeft. Zo ook gisteravond. Mijn broertje at ook mee (hij is intussen 35 maar voor mij nog steeds mijn broerTJE). Lachen, eten, kletsen, discussies.

En ik vertelde mijn moeder dat ik me in een andere richting had ontwikkeld als sommige mensen waar ik in het verleden veel mee optrok, of een relatie mee had. En zij gaf eigenlijk dezelfde reactie die ik van veel mensen krijg. Dat ik (slecht vertaald vanuit het Surinaams) allerlei soorten visite moest hebben, van laag tot hoog niveau.

Wat is dat, dat mensen direct denken dat ik het over niveaus heb als ik het heb over ontwikkeling? Wat is dat, dat mensen direct denken dat ik mezelf beter, hoger, meer vind dan een ander?

Wat is dat, dat mensen direct het gevoel hebben dat ik op ze neerkijk?

 

Niemand die ik het vertel, denkt in eerste instantie dat je je ook linksaf kunt ontwikkelen terwijl de rest rechts ging, een bepaald deel van jezelf kunt ontwikkelen waardoor je andere interesses hebt, en helemaal niemand bedenkt dat je je ook naar beneden kunt ontwikkelen (oke, ik weet niet precies hoe dat in zijn werk zou gaan, maar toch…). Echt niemand!

Zelfs die man van wie ik dacht dat hij me na al die jaren zo goed kende, reageerde  verbolgen “dat hij zich toch ook echt ontwikkeld had en dat ik echt niet beter was dan hij ….”

 

Maar dat is toch helemaal niet wat ik ZEG. Waarom dénkt iedereen dat dan? Is het onzekerheid? Angst dat ik je niet goed genoeg vind? Verontwaardiging dat ik méér denk te zijn?

 

Het enige dat ik zeg, is dat ik me een andere richting op ontwikkeld heb…….

Waarom maakt dat zoveel los in mensen?

 

Wie…..?

Geplaatst op

According to your faith you shall receive

Vanavond ga ik voor het eerst in mijn leven paintballen. Met een leuke groep meiden, dus op zich heb ik er zin in. Maar die blauwe plekken……… Een paar maanden geleden stond ik te kijken naar een groepje paintballers dat van het veld afkwam. Grote ronde plakkaten die er pijnlijk uitzagen.

En ik merkte dat ik me gisteren afvroeg waarom ik dit mijn lijf aan wilde doen…….Waarom ik mezelf blauw wilde laten schieten, terwijl dat vást niet goed voor me kon zijn. Het kon vast niet goed zijn voor mijn huid, het kon vast niet goed zijn voor die bloedvaatjes eronder. Het kon vast niet goed zijn voor die spieren die eronder lagen.

De afgelopen tijd was ik juist zo zorgzaam en lief voor mijn lijf. Ik geef het op allerlei gebieden wat het nodig heeft. Waar het naar verlangt. Op het gebied van voeding, verzorging, liefde, aandacht, dankbaarheid. Zodat mijn lijf en ik voor elkaar de grootste bijdrage kunnen zijn. Nergens pijntjes, mijn ogen die het zonder bril stellen, en de rest van mijn lijf dat een smallere vorm aanneemt.

 

Hoe dat kan? Omdat ik GELOOF dat het mogelijk is. Omdat ik GELOOF dat het zo werkt. Omdat ik ervan overtuigd ben dat mijn lijf mij signalen geeft. Iedere dag. En omdat ik ervan overtuigd ben dat wanneer ik luister naar die signalen, ik mijn lichaam benut als grootste bijdrage voor mijn ZIJN.

Mijn lijf geeft mij kleine signaaltjes. En grote, wanneer mijn acties niet in overeenstemming zijn met mijn grootste verlangens. Niet in overeenstemming met dát wat ik behoor te doen. (Met behoren bedoel ik hier niet wat ik volgens de goe-gemeente zou moeten doen, maar dát wat mijn missie is, mijn pad, mijn grootste verlangens, mijn volgende stap, mijn hoogste bijdrage).

 

Mijn lijf staat ten dienste hiervan. Mijn lijf wil wat het béste is voor ons. Ieder signaal moet je dan ook zien als een waarschuwing dat er iets niet in overeenstemming is met wat het beste is voor jou.

Ik zie pijn en klachten als niet meer dan een laatste redmiddel van ons lijf. Een grote misthoorn op het moment dat het écht fout gaat. Dat we ons bevinden in een situatie die niet goed is voor ons. Of dat we rond blijven lopen met onvervulde verlangens.

En diep van binnen, diep van binnen wéét je wat dat is. Diep van binnen weet je precies wat je zou moeten veranderen in je leven. Maar we zijn super goed in

Ja, maar

Ik wacht tot

Als eerst

 

En ons lichaam gaat maar harder en harder en harder roepen….. Tot het moment dat jij de pijn vastzet in je lijf. Je neemt deze aan als de werkelijkheid. De enige werkelijkheid. En dus IS het daarmee ook de enige werkelijkheid. (Wat heb jij zo vastgezet dat het jouw enige werkelijkheid is?)

 

Zo heb ik dus in mijn lijf vastgezet dat paintballen blauwe plekken betekent. Dat paintballen (tijdelijke) pijn gaat opleveren. Dus dát is mijn werkelijkheid. Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om me te realiseren dat er ook hier een andere werkelijkheid mogelijk is! Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om deze overtuiging overboord te gooien. Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om te geloven dat alles mogelijk is.

 

Dat het mogelijk is om geen blauwe plekken te krijgen. En dat ik puur en alleen ga genieten van een leuk spel!

Keep you posted…..

 

Liefs Nina