Mijn blad loslaten

 

Vroeger genoot ik alleen van de winter en van de zomer. Heerlijk lange dagen, de zon op mijn lichaam, in de tuin beestjes bekijken, meer buiten zijn, genieten van wandelingen, relaxen in de duinen. En ik ben gek op de winter. Ik hoop altijd op een dik pak sneeuw dat een paar maanden blijft liggen. Ik vind alles prachtig als het bedekt is onder een laagje pure sneeuw. Lelijke gebouwen, grijs asfalt, het wordt allemaal mooi. Dwarrelende sneeuwvlokken, warme chocomelk, open haard, dekentje op de bank.

Voor mij was de herfst niets meer dan een overgang tussen 2 seizoenen waar ik van hou. Nat, regen, storm. Oke, door hopen bladeren lopen vond ik dan wel weer leuk. Maar daar hield mijn liefde voor de herfst wel echt mee op. Ik nam alleen afscheid van de zon terwijl ik wachtte op de sneeuw.

Tot ik een paar jaar geleden zág,voelde dat de herfst haar eigen seizoen is, haar eigen functie heeft. Een volwaardig seizoen is. Een noodzakelijke periode van loslaten. Een noodzakelijke periode van klaarmaken om naar binnen te keren. Zoals bomen hun blad loslaten om zich in de winter bezig te houden met hun kern, met groei, met hun binnenkant. Want dán vindt de echte groei plaats. Wanneer dáár aandacht, ruimte voor is. Wanneer daar het voedsel heen kan.

 

Zo zie ik dat ook bij mezelf.

Loslaten zodat ik naar binnen kan.

Loslaten zodat er ruimte is voor groei.

Loslaten zodat ik dichter bij mijn kern kom.

Loslaten zodat ik nog meer aandacht kan hebben voor wat écht belangrijk voor me is.

Loslaten zodat ik nog meer kan voelen wie en wat ik wil zijn.

Loslaten zodat ik de verbinding met mezelf en mijn lichaam nog meer kan versterken.

Loslaten zodat ik me nog beter af kan stemmen op dat wat gehoord wil worden.

 

Ik doe dat natuurlijk door me af te stemmen op wat mijn eigen lichaamswijsheid me te vertellen heeft. Door middel van simpele oefeningen mijn lichaam te vragen wat voor MIJ belangrijk is. Door middel van meditaties te ervaren wat mijn pad is, wat ik mag doen.

Regelmatig laat ik mezelf ook “foppen”. Dan denk ik: “oke, nu weet ik het. Ik weet wat mijn lichaam me vertelt. Ik heb actie ondernomen (of juist gelaten). Nu ben ik hier doorheen. Afgerond. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook te maken heb met een buitenwereld die zijn invloed op me heeft. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook nog een ego heb dat geraakt wordt. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik juist dóór mijn ontwikkeling weer nieuwe dingen aan mag pakken.

 

Zo heb ik de afgelopen jaren regelmatig gedacht dat ik EINDELIJK wist wat ik precies wilde als coach. Waar ik precies mensen mee wil begeleiden. Welke bijdrage ik wil zijn in het leven van anderen. Hoe ik dat vorm wil geven. Wil ik mezelf wel of niet profileren als healer. Want dát was wat ik zocht. Die zekerheid, die duidelijkheid, die vastigheid. Maar zo werkt het niet. Tenminste niet bij mij. Ik ben in ontwikkeling, ik groei ieder jaar weer, ieder seizoen weer. Meegaan met de stroom, meegaan met het getij, meegaan met de seizoenen. Ontdekken op welke manier ik de grootste bijdrage kan en wil zijn.  En dus ben ik aan het loslaten dat er een punt komt waarop ik het “bereikt” heb.

 

Mijn lichaam geeft dit zo duidelijk aan. Het geeft me signalen wanneer ik weer alles probeer vast te zetten, omdat ik zoek naar zekerheid. Ik voel dan op dat moment letterlijk de spieren in mijn schouders en nek strakker worden, verkrampen. Zij zetten zich ook vast. Ik voel hoe het zicht van mijn ogen verminderd als ik mezelf naar beneden haal (dat kan ik toch niet, dat kan noooooit de bedoeling zijn).  En omdat ik al weet waar dit de signalen voor zijn, hoef ik niet eens meer naar binnen te keren. Hoef ik niet eens meer de rust te nemen om ermee aan de slag te gaan. Op dat moment volstaat de herkenning, de erkenning.  Tot het moment dat ik er tijd en ruimte voor maak.

 

Als jij daar begeleiding bij kunt gebruiken, als jij nog regelmatig overvallen wordt door lichamelijke klachten, als jij niet altijd kunt plaatsen wat je lichaam je probeert duidelijk te maken, kijk dan eens naar mijn programma Body Signs. Dit is een digitaal programma dat jou faciliteert om de signalen van je lichaam te interpreteren. Zodat je ermee aan de slag kunt wanneer het JOU uitkomt.

 

Op 28 oktober geef ik ook weer de workshop Body Control. Hierin neem ik je nóg een stap verder mee om  In deze workshop kijk je naar jouw persoonlijke signalen, je kunt direct jouw persoonlijke vragen stellen en je gaat aan de slag om jouw signalen (klacht,pijn) weer om te zetten in jouw kracht.

 

Liefs Nina

 

 

 

Nog geen reacties.

Geef een reactie