Als klein meisje ging ik op zondagochtend altijd mee naar de kerk. Ik vond het er zelfs leuk, de rituelen, de zang, de pracht en praal van de katholieke kerk. Ik werd op enig moment zelfs misdienaar. Oke, ik moet achteraf toegeven dat ik niet weet of dit ook een beetje ingegeven werd doordat ik dan in het middelpunt van de belangstelling stond en lekker belangrijk mocht doen. Maar goed, er was een fascinatie.

Tot het moment waarop ik ontdekte dat de verhalen uit de bijbel niet allemaal LETTERLIJK gebeurd waren. Letterlijk op die momenten met die personen. Boos was ik, maar vooral teleurgesteld. Echt teleurgesteld. Dat wat ik voor waar had aangenomen, klopte niet. Dat waar ik van overtuigd was, bleek gewoon niet DE waarheid. Dat waarvan ik dacht dat ik het bij het rechte eind had, bleek gewoon andere kanten te hebben. Omdat ik 12 was en heerlijk puberde, vond ik het ook wel heel belangrijk dat iedereen van mijn verontwaardiging en teleurstelling hoorde, door me mega af te zetten tegen de kerk, de bijbel en alles wat daar bij hoorde. Op de barricades om iedereen te laten weten dat dit boek een slap aftreksel was van de Griekse en Romeinse mythologie (dat waren de woorden die ik altijd gebruikte).

En op die barricades stond ik nog steeds toen ik jaaaaaren later erachter kwam dat een ander verhaal waar ik in geloofde, ook niet echt was. Ik weet dat ik het risico loop nu keihard uitgelachen te worden, maar ik was lange tijd grote fan van WWF, Wrestlemania, Hulk Hogan, Jake the snake Roberts. Met de heilige overtuiging dat het allemaal echt was. Dat het echt moest zijn. Het kon gewoon niet nep zijn. Het moest kloppen. Het voelde echt, ik leefde mee, dit was ECHT.

Wat me van beide keren het meeste bij is gebleven, is mijn grote teleurstelling. De teleurstelling in dat wat ik tot dan toe voor waar aannam. En de teleurstelling in mezelf. Het gevoel dat iets dat zó waar leek te zijn, het niet was. Het gevoel dat mijn overtuigingen niet klopte. Het gevoel dat ik duidelijk iets gemist had de tijd daarvoor. Signalen over het hoofd had gezien.
Deze 2 situaties kwamen afgelopen weekend naar boven. Toen ik me teleurgesteld voelde. Toen ik me afvroeg wat ik gemist had. Welk signaal ik over het hoofd had gezien. Welke innerlijke stem ik genegeerd had. Afgelopen maandag had ik namelijk willen starten met mijn 6 weekse online programma. Een programma waar ik super veel zin in had. Een programma waarin ik het gevoel had zoveel, zoveel waarde te kunnen bieden. Een programma waarmee ik veel mensen hoopte te kunnen dienen. Een programma waarvan ik voelde dat ik het in de wereld moest zetten. Een programma waarvan de roep om het te doen steeds groter werd. Waarvan ik het gevoel had dat ik het móest doen.

Afgelopen weekend heb ik het afgeblazen, of eigenlijk uitgesteld. Te weinig aanmeldingen. Teleurstelling. In het Universum, in mijn programma, in mezelf. Het gevoel van falen, het gevoel van onmacht, het gevoel van onwetendheid.

Waarop ik naar de lucht keek en vroeg “What is it that you want from me”. Tja en het is geen Google, dus er komen niet direct 10 hits naar boven. Dus een dagje op de bank onder een dekentje, thee drinken bij een lieve vriendin en uithuilen bij een lieve vriend. Oh ja en chocoladerijstwafels.

En nu weer door!

Ontdekken welke les ik hieruit mag leren.

Ontdekken waarom alles wat er gebeurt, precies is wat er hoort te gebeuren.

Ontdekken wat mijn verdere verlangens zijn.

Every setback bears with it the seed of a comeback.

 

Liefs Nina

IK DOE NIE MEER!

Oftewel rage quiten zoals mijn jongens dat tegenwoordig noemen. Gewoon, stoppen met het spel omdat je aan het verliezen bent, niet het gevoel hebt dat je gaat winnen. Ik heb het begin dit jaar BIJNA een keer gedaan tijdens een potje Risk. Ik stond er al mega belabberd voor, nog voordat ik aan de beurt geweest was.  En ik wist al direct dat winnen er niet meer in zou zitten! En aangezien ik met mijn jongens nog nooit eerder had ge-rage-quit vond ik dat ik het recht had om dat ook een keer te doen (ssshhhhttt vroeger tijdens het dammen met mijn vader echt super vaak, alle damstenen vlogen door de kamer).  Uiteindelijk hebben ze me legers erbij gegeven en beloofd me even niet aan te vallen, zodat ik door zou blijven spelen. Jip, voor het geval het je ontgaan was, I’m human……

Ik moest de laatste tijd vaak aan die situatie terugdenken. De situatie waarin je het gevoel hebt dat je niet kunt winnen. Het gevoel dat wát je ook gaat doen, je niet gaat winnen.  Het gevoel dat je de boel kunt rekken en rekken, dat je kunt blijven vechten, maar dat de uitkomst hetzelfde zal zijn: Defeat!

You can’t win.

De laatste tijd merkte ik namelijk dat ik zo’n spel aan het spelen was met mijn innerlijke Saboteur. Je weet wel, dat stemmetje dat je doet geloven dat het je niet gaat lukken, dat je niet goed genoeg bent. Mijn innerlijke Saboteur vertelt me al jaren dat de wereld niet zo veilig is, dat er op allerlei plekken gevaar loert. En dat in mijn eentje naar een mega groot en verlaten duingebied gaan, écht 100% gaat leiden tot verlies!

En dus ga ik veel minder vaak naar de duinen dan ik graag zou willen, soms omdat er niemand mee wil, soms omdat er niemand is die ik (in een bepaalde stemming) mee wil hebben. Soms omdat ik echt mijn gevoel in mijn eentje wil voelen.

 

Tot vandaag! Vandaag dacht ik, IK GA! Ik ga het gewoon doen. Ik ga gewoon in mijn eentje naar de duinen.  En ik heb het gedaan. Ik ben in de duinen het gesprek aangegaan met mijn innerlijke Saboteur. Oke, JIJ wint. Ik quit! Ik doe niet meer mee. Jij hebt gewonnen.

De wereld is niet veilig. Dit zand is niet veilig. Mijn kleed is niet veilig. De zon is niet veilig. De bomen zijn niet veilig. Die libellen al helemaal niet. En die nepwesp op mijn telefoon ook niet. De voyeurs ook niet (die zijn er wel vaak in de hoop op spannende taferelen.) De pen waarmee ik schrijf niet, het papier niet, niets is veilig. Achter mijn rug is het niet veilig. Iemand heeft een keer een ziekte opgelopen van zandvlooien. Er kan een paard zomaar op je galopperen. En die serial killer die vandaag gaat starten…….. Jij wint! Jij hebt gewonnen. Klaar. Geen discussies dat het misschien best kan, of het proberen waard is.  Dat het mee zal vallen. Dat de kans niet groot is. Klaar….. Jij hebt gelijk. Jij wint. Het resultaat daarvan is…. dat het spel is afgelopen. We zijn klaar met spelen. Ik doe niet meer mee! Het potje is klaar.

Jij hebt gewonnen, ik heb verloren, we zijn klaar met spelen. En ik ga een ander spelletje doen.

Terwijl ik dit schreef in de duinen, alleen, op mijn kleedje, voelde ik mijn weerstand afnemen. De weerstand die ik voelde tegen mijn innerlijke Saboteur. Het vechten dat ik altijd wilde tegen dat gevoel van onveiligheid. De stapjes die ik erin probeerde te zetten. Het uit de weg gaan van bepaalde mensen, het opzoeken van juist andere. Ik voelde het echt allemaal letterlijk wegvloeien. Ik voelde het spel echt letterlijk tot een einde komen. Ik voelde een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Samen met het zonnetje, de zoemende libellen en de nepwesp.

Het maakt namelijk niet uit of je moet verliezen om te stoppen met het spel! Het gaat er alleen om dát je stopt! Het enige dat telt, is dat je een ander spel gaat spelen. En om een ander spel te kunnen spelen, zul je eerst je huidige spel moeten beëindigen. Als je al heel lang een spel speelt en je merkt dat je niet wint, je merkt dat je van alles doet, maar het wordt niet beter. Stop dan met spelen. Dat gaat je de grootste winst opleveren. En als je daarvoor moet verliezen, de “ander” moet laten winnen in je oude spel………. Boeien…. Als je daarvoor moet zeggen, jij wint, ik verlies, ik doe niet meer mee.

 

Het maakt niet wélk spel jij aan het spelen bent.

Het maakt niet uit hoe lang je het al aan spelen bent.

Het maakt niet uit of je het iemand anders aan het spelen bent of met jezelf.

Het maakt niet uit of je soms denkt dat je aan de winnende hand zou kúnnen zijn als je maar….

Het maakt niet uit of je vindt dat je door moet blijven spelen omdat je geen rage-quiter wil zijn.

Het maakt niet uit of je jezelf zwak vindt omdat je opgeeft.

Het maakt niet uit of je het in eerste instantie een rotgevoel geeft om je verlies toe te geven.

Het maakt allemaal niet uit!

Als je maar een ander spel kunt gaan spelen!

 

Wil jij leren hoe je dit toepast in jouw leven?

Wil jij ontdekken welke spellen jij NU moet stoppen?

 

Doe dan vanaf 18 september mee met het Negativity Diet! Daarin leer ik je alles hierover en nog veel meer methodes om afscheid te nemen van dát wat je niet meer dient!

Lees hier meer over het programma

 

 

Liefs Nina

Pfffffff

 

Wat heb ik mezelf in de weg gezeten de afgelopen 1,5 week. Op allerlei manieren heb ik mezelf afgeleid van wat ik écht te doen had. Ik heb mijn tuin onder handen genomen. De vreselijke klimop die de buren aan hun kant plantten maar die bij mij weelderig groeide, is eraf. Ik heb verschillende levels geprobeerd te halen bij een dom spelletje op mijn telefoon. Series gevolgd op tv. Heel veel geschreven in mijn dagboek over allerlei andere onderwerpen. Mijn liefdesleven eens serieus onder de loep genomen (trust me, dáár ging wat tijd inzitten….). En dat terwijl ik WIST wat ik eigenlijk te doen had. Terwijl ik WIST waar ik eigenlijk mee bezig moest zijn. Terwijl ik WIST waar ik eigenlijk mijn tijd aan te besteden had.

Herkenbaar? Dat je jezelf gewoon saboteert? Dat je je tijd gewoon verdoet? En dat je jezelf dan ook nog wijsmaakt dat het allemaal heel belangrijke dingen zijn die je aan het doen bent? Die echt NU moeten…..

Dat je gewoon een mega hoge muur neerzet, waar je wel overheen kunt kijken. Zodat je ziet hoe mooi het aan de andere kant is. Maar er gewoon lekker niet bij kunt. Of in ieder geval tegen jezelf zégt dat je er niet bij kunt (je hebt die muur tenslotte zelf gecreëerd, dus je kunt em ook weer weghalen.)

En waarom? Puur uit angst. Angst om iets in de wereld te zetten. Er zit namelijk al een hele tijd een geweldig programma in mijn hoofd. Nee, ik denk dat de geweldigheid van het programma in mijn hele lijf zit, behalve in mijn hoofd. Daar zitten alleen maar beperkende overtuigingen. Wie zit er op dat programma te wachten? JIJ vindt het geweldig, maar wat vindt de rest van de mensheid?  Je bent al 2 programma’s aan het draaien, er komt binnenkort een 3^e bij, hoezo een 4^e? En ONLINE, je WILDE toch nooit online. WORKSHOPS, dát vind je leuk om te doen.

 

En in de tussentijd werd ook de roep om het wél te doen groter. In iedere meditatie kwam het naar voren. In iedere visualisatie, in iedere afstemoefening. Steeds opnieuw kwam dat programma weer langs. In uitnodigingen van Facebookvrienden om jezelf meer te laten zien. In posts waarin met de oproep om een grootsere ruimte in te nemen. Iedere keer als ik met mijn lijf in gesprek ging, voelde ik het.

 

Gisterochtend besloot ik maar eens om met mijn overtuigingen aan de slag te gaan. Wáár kwamen die overtuigingen nou vandaan? Dienden ze me? En hoe kwam ik ervan af?

Gisterochtend besloot ik maar eens om te kijken hoe het aanvoelde als ik mijn grootse ruimte in zou nemen. Want dit programma voelt echt aan als een stuk groter dan wat ik nu doe.

Gisterochtend besloot ik maar eens om alles recht in de ogen te kijken.

Gisterochtend besloot ik om eens te ontdekken welk stuk in mij me dit angstgevoel gaf.

Gisterochtend besloot ik om de boel maar eens anders te gaan bekijken.

Gisterochtend besloot ik om maar eens te kijken wat ik allemaal al geschreven had over dit programma. Want het spookte een paar maanden geleden ook al door mijn hoofd. Naar aanleiding van een post die ik plaatste op Facebook. Dat ik gestopt was met diëten, maar dat dít Elimination  Diet me toch echt geweldig leek. Toen werd het idee geboren. Om daar een programma voor te maken. Maar toen liet het zich nog wegstoppen. Vanochtend keek ik en ik zag dat het eigenlijk AF was. Ik hoefde er niets meer aan te doen. Behalve dan….. het engste stuk….

Het in de wereld zetten. Het bekend maken. Mensen erover vertellen. Er een blog over schrijven, een post op FB plaatsen, de rest van de social media. Want ik weet natuurlijk ook wel dat ik het meest briljante programma kan bedenken dat super waardevol is, maar als niemand weet dát het er is……….

Dus ….. het komt eraan! Mijn online programma. 6 weken aan de slag om ondermijnende gevoelens uit je systeem te werken.

BOOSHEID

SPIJT

VERDRIET

ANGST

SCHULD

Grote jongens die van grote invloed kunnen zijn op jouw doen en laten. Maar die je absoluut niet dienen. En die je dus best een andere, mindere rol mag gaan geven!

Dus…. het komt eraan!

Stay tuned……….

 

Liefs Nina

 

Op donderdagavond eten wij altijd bij mijn moeder. Ze kookt dan mega uitgebreid, 4 verschillende groenten, meerdere stukken vlees, veganistisch voor mijn zoon. Echt gewoon zo’n maaltijd waarbij iedereen 3 keer op kan scheppen en steeds iets anders op z’n bord heeft. Zo ook gisteravond. Mijn broertje at ook mee (hij is intussen 35 maar voor mij nog steeds mijn broerTJE). Lachen, eten, kletsen, discussies.

En ik vertelde mijn moeder dat ik me in een andere richting had ontwikkeld als sommige mensen waar ik in het verleden veel mee optrok, of een relatie mee had. En zij gaf eigenlijk dezelfde reactie die ik van veel mensen krijg. Dat ik (slecht vertaald vanuit het Surinaams) allerlei soorten visite moest hebben, van laag tot hoog niveau.

Wat is dat, dat mensen direct denken dat ik het over niveaus heb als ik het heb over ontwikkeling? Wat is dat, dat mensen direct denken dat ik mezelf beter, hoger, meer vind dan een ander?

Wat is dat, dat mensen direct het gevoel hebben dat ik op ze neerkijk?

 

Niemand die ik het vertel, denkt in eerste instantie dat je je ook linksaf kunt ontwikkelen terwijl de rest rechts ging, een bepaald deel van jezelf kunt ontwikkelen waardoor je andere interesses hebt, en helemaal niemand bedenkt dat je je ook naar beneden kunt ontwikkelen (oke, ik weet niet precies hoe dat in zijn werk zou gaan, maar toch…). Echt niemand!

Zelfs die man van wie ik dacht dat hij me na al die jaren zo goed kende, reageerde  verbolgen “dat hij zich toch ook echt ontwikkeld had en dat ik echt niet beter was dan hij ….”

 

Maar dat is toch helemaal niet wat ik ZEG. Waarom dénkt iedereen dat dan? Is het onzekerheid? Angst dat ik je niet goed genoeg vind? Verontwaardiging dat ik méér denk te zijn?

 

Het enige dat ik zeg, is dat ik me een andere richting op ontwikkeld heb…….

Waarom maakt dat zoveel los in mensen?

 

Wie…..?

Wat als alles waar je naar verlangt ineens voor je neus staat? Wat als alles waar je (stiekem) van droomt ineens waarheid zou worden? Wat als je deurbel gaat en ALLES wat je wenst daar staat? Ben jij dan in staat om het binnen te laten? Te ontvangen?

 

De bel die gaat en HIJ (of ZIJ) staat daar. Die (nieuwe) liefde in je leven die je vertelt dat het aanvoelt alsof jullie 2 lichamen samen 1 ziel delen. Wat gaat er dan door je heen? De liefde van je huidige of nieuwe partner die ALLES is wat je ooit van een relatie verwachtte. Wat dat “alles” voor jou dan ook mag zijn. Kun je dat “alles” dan ook ontvangen? Zeg jij dan volmondig “ja”? Want het betekent een daadwerkelijke verbinding met een ander, je daadwerkelijk blootgeven aan een ander. De ander ook echt een blik in je ziel geven. En de mogelijkheid aannemen om een blik te werpen in de ziel van de ander.

 

En dat zijn we beslist niet gewend in onze maatschappij. Een echte hartsverbinding met een ander maken waarbij we ons ego opzij zetten en ons volledig blootgeven. Ons “Zijn” delen een ander. Waarbij we niets achterhouden, waarbij we volledig onszelf zijn. Waarbij we onze angsten kunnen laten varen. Waarbij we niet de behoefte voelen om ons te beschermen. Ons te beschermen tegen de ander. Want wat zou die persoon van ons vinden? En wat zal ik voelen als ik de energie van die ander volledig toelaat? We denken vaak niet aan het moois dat er zou kunnen ontstaan, we denken aan wat er voor engs zou kunnen gebeuren.

 

 

Want ooit (in dit leven en in vorige) zijn we gekwetst, ooit hebben we een poging ondernomen en die liep niet zoals we gewild hadden. En dus zijn voorzichtig geworden. En soms hebben we niet eens in de gaten dat we zo voorzichtig geworden zijn. We denken dat we in staat zijn om volledig die liefde te ontvangen, maar in de praktijk laten we het overschaduwen door angst en onzekerheid.

 

Dat geldt helaas niet alleen voor liefde, maar ook op heel veel andere vlakken in ons leven. Voor bv het werk dat je doet. Wat als je ineens je DROOMwerk/baan aangeboden krijgt? De mogelijkheid om je missie te leven, je passie in je werk te leggen. Wat als je ineens de mogelijkheid krijgt om daadwerkelijk de levensstijl te leiden waarvan je altijd zégt dat je die wil. Wat als dat allemaal ineens tot de mogelijkheden hoort? Het enige dat je ervoor zou hoeven doen, is een zak in ontvangst te nemen die het allemaal mogelijk maakt. In die zak zit alle geld dat je ooit nodig zult hebben (en hij raakt nooit leeg). In de zak zitten ook alle oordelen van jezelf over geld, over rijke mensen, over mensen die met geld lijken te smijten, over mensen die het allemaal aan lijkt te komen waaien.  De oordelen waarvan je denkt/weet dat anderen die over je gaan hebben, de mensen die ineens beste vrienden met je willen worden nu jij geld hebt. Ben je bereid ook dát te ontvangen?

 

En wat als Geluk  ineens aanbelt? Datgene waarvan jij droomt, waarvan jij wéét dat het jouw Geluk is? Als dat aanbelt, kun je het dan binnenlaten? Ben je dan in staat om het volledig te omarmen, volledig te ontvangen? Of komen daar ook weer dezelfde gevoelens van angst en onzekerheid naar boven?  Twijfel dat dit nooit voor JOU weggelegd kan zijn. Angst dat het vást wel weer zal verdwijnen.

 

 

Een makkie?

En als jij nu denkt dat dit voor jou super makkelijk zou zijn, dat jij alles zou kunnen ontvangen wat zich aandient. Sluit dan maar eens even je ogen. En neem je allergrootste verlangen in gedachten.

Voel hoe blij dit je zou maken? En voel dan eens of blijdschap de enige emotie is die nu omhoog komt. Jouw lijf heeft het antwoord! Je kunt het niet voor de gek houden. Luister naar wat je lijf je NU vertelt. Voel je ergens spanning, onrust, pijn?  Of kun je bolledig ontvangen wat jouw allergrootste wens is? Zonder angst, zonder terughoudendheid?

 

Als het een makkie is, mag je jezelf super gelukkig prijzen! Als het dat niet is, nodig ik je van harte uit om volgende week vrijdag deel te nemen aan mijn workshop Breakthrough to Happiness die ik volgende week 7 juli samen met mijn lieve vriendin en collega Ruth Beun geef. Daar gaan we je helpen met loslaten van alles wat tussen jou en jouw grootste wens in staat.

 

Liefs Nina

 

 

Het is intussen al weer een paar jaar geleden dat ik mijn coachopleiding volgde. Intuïtief coach wilde ik worden, want dán zou ik de antwoorden hebben op iedereens vragen (you sweet innocent girl) .

Ik kan me de eerste keer nog herinneren. De docent begon met een persoonlijk verhaal. En nodigde iedereen een volgende keer zélf een persoonlijk verhaal te delen. Hij las een brief voor die zijn, toen 8-jarige, dochter hem schreef terwijl ze leukemie had. De brief ontroerde hem na al die jaren nog en hij liep zijn tranen vrijelijk lopen. De groep was stil.

JEZUS, dacht ik. Als je toch wéét dat die brief je aan het huilen gaat maken, dan lees je die toch niet voor!!!Dan kies je toch wat anders! Je gaat toch niet BEWUST iets kiezen waarvan je wéét dat het je zo ontzettend gaat raken.

In mijn werk geef ik anderen 10.000% de ruimte om bij hun gevoel te komen, ik begeleid ze naar hun grootste pijn, naar verdriet, angst, vreugde, verlangens. In 1 op 1 gesprekken, maar ook in groepsworkshops nodig ik mijn deelnemers uit zich te uiten zonder rem.

 

Voor  MIJ gelden echter andere regels. Die ik alleen mezelf opleg.  Mijn eigen kwetsbaarheid voor me houden, bij me houden. Delen met een paar mensen die me heel na staan, maar mijn kwetsbaarheid tonen in een groep……. Mijn kwetsbaarheid was een teken van zwakte, mijn tranen waren een vorm van falen. En dát sta ik mezelf niet toe.

Dit weekend kwam ik erachter dat dit patroon er nog steeds is! Dit weekend nam ik deel aan een Geld is Liefde Event van mijn business coach Maartje Koper en ik werd door zoveel dingen geraakt. Geraakt door wat er bij andere mensen gebeurde, maar het meest door wat er bij mezelf werd blootgelegd. Mezelf inhouden. Het besef dat mijn grootste verlangens groter zijn dan ikzelf (and that scares the hell out of me).  Het besef dat de behoefte om mijn grootste verlangens te vervullen steeds groter worden. En het besef dat de wens om mijn verlangens te realiseren groter aan het worden zijn dan de angst.

 

En ik voelde me kwetsbaar, kwetsbaar in de groep. Een groep waarmee ik wel verbinding voelde. Als er nu maar niemand iets vraagt, als er nu maar niemand de microfoon onder mijn neus duwt.  Want stél dat ik door de emotie niet uit mijn woorden kom, stél dat ik moet huilen, stél dat er dan zo’n snottebel aan mijn neus komt te hangen, stél dat ze dan net dát stukje gaan uitzenden.

En begrijp me goed, ik werd omgeven door vrouwen die ik als super krachtige, prachtige, mooie vrouwen ervaar. Die hun kwetsbaarheid lieten zien en die ik door hun kwetsbaarheid nóg krachtiger, prachtiger en mooier vond.

 

En dus is het tijd. Tijd om het door mezelf opgelegde juk af te werpen. Deze ingestelde eis voor mezelf dient me absoluut niet. Ho’oponopono, ontcreëer en vernietig, poc pod, schrijven en delen. Ik laat het in liefde los. Er was een tijd dat ik het blijkbaar nodig had om me te beschermen tegen de buitenwereld, maar die tijd is voorbij. Ik ben krachtig, prachtig, mooi en kwetsbaar.

Met welk zelf-opgelegd juk loop jij nog rond? En is het geen tijd om het los te laten? We kunnen daar samen aan werken!

 

Liefs Nina

 

Afgelopen vrijdag zat ik in de auto toen ik een telefoontje kreeg (jaja handsfree) van een man. Hij stelde zich voor en zei nogmaals nadrukkelijk dat hij een mán was. Okeeeeeee, dacht ik nog, dat hoorde ik al. Hij had een aankondiging gelezen voor mijn workshop (Breakthrough to Happiness) die hem ontzettend aansprak. Maar ja, hij was een man…….

Er begon wat te dagen…. Het was me pas geleden al een keer gezegd. Op mijn website staat dat ik “VROUWEN in de leeftijd tussen de 30 en 55 jaar help”. En dat is ook zo. Ik werk veel met vrouwen.

Ik ben ervan overtuigd dat vrouwen de drijvende kracht zijn van de maatschappij en het gezin. Als een vrouw in haar kracht staat, kan ze een enorm sterke en doorslaggevende rol vervullen. Elke vrouw heeft de mogelijkheid in zich om haar omgeving hoger te tillen en haar waardevolle potentie in te zetten voor zichzelf en de mensen om haar heen.

Deze tekst plaatste ik een paar jaar geleden op mijn website. Omdat ik het toen zo voelde. Omdat dit de vrouw was die ik toen was. En ik voel het nog steeds zo.

 

Maar intussen zijn er zoveel dingen in mijn leven gewijzigd. Er is zoveel bijgekomen. Zoveel groei, nieuwe inzichten, nieuwe wegen, nieuwe methodes. Zo ben ik  steeds meer gaan vertrouwen op lichaamswijsheid als leidraad. Voor mezelf persoonlijk en in mijn werk. Zo ben ik in aanraking gekomen met de Law of Attraction. Voor mezelf persoonlijk en in mijn werk. Ik ben veranderd, mijn werk is veranderd, mijn missie is veranderd. Eigenlijk heel veel….. behalve mijn website!

Wat nog meer veranderde is mijn overtuiging mbt mannen. Ik dacht eigenlijk dat de daadkrachtige mannelijke energie wel zorgde dat zij hun grootste verlangens konden realiseren. Zonder hulp van mij als intuïtief coach. Of ergens wist ik natuurlijk wel dat ook hier issues, trauma’s en overtuigingen een rol speelden. Maar wat ik niet wist, is dat het voor mannen eigenlijk moeilijker is om hiermee aan de slag te gaan. Ik, als vrouw, heb vriendinnen waar ik kan klagen. Een groepje waarmee ik op de bank kan hangen en waarbij dan ieders belevenissen de revue passeren. Van mij wordt geaccepteerd dat ik een blog schrijf over mijn huilbui, mijn jippiemomentje of wat dan ook. De vrouwen in de jaren 70 hebben daar voor gezorgd. Maar intussen is diezelfde ruimte er niet voor mannen. Geen vriendenclubje op de bank met goede raad. Geen appgroepje en veel minder vaak een troostende schouder. Veel  minder steunende facebookgroepen en ga zo maar door.

Maar de afgelopen jaren kwamen er wel steeds meer mannen op het pad van mijn praktijk. Allemaal met een prachtige mannelijke energie. Soms sterk aanwezig, soms maar heel in de verte voelbaar. Soms gemaskeerd door haantjesgedrag. Maar allemaal mannen die een issue in hun leven hadden waar ze graag aan wilden werken. Omdat het hen belette hun leven voluit te leven. Mannen die lang niet bij hun gevoel waren geweest, sommige konden zich het niet eens meer herinneren.

En ik genoot ervan ook hen te helpen. Terug naar hun eigen wijsheid, terug naar hun eigen kern. Op weg naar een leven VOLUIT.

Ik vertelde mijn manlijke beller dit verhaal en nodigde hem van harte uit om deel te nemen aan de workshop! Na dat telefoontje besloot ik dat ik het tijd werd mijn website maar eens aan te passen.

Ik was bang dat het een nietszeggend, algemeen verhaal zou worden. Marketingtechnisch moest het namelijk zo specifiek mogelijk, had ik geleerd. Maar dat is het niet. Het is precies, maar dan ook precies wie ik op dit moment ben. Blijft het voor altijd zo? Nee, dat hoop ik niet! Want dat zou betekenen dat ik niet meer zou groeien, me niet meer zou ontwikkelen. Maar voor NU… is dit het. Als je mij en mijn blogs volgt, denk ik dat je me er wel in herkent. Over mij…..

Liefs Nina

 

I am worthy

 

 

Wat als ik het waard ben?

Wat als ik het waard ben dat er van me gehouden wordt?

Wat als ik het waard ben dat er zomaar van me gehouden wordt?

Wat als ik het waard ben dat er zonder reden van me gehouden wordt?

Wat als ik het waard ben dat er van me gehouden wordt gewoon omdat ik BEN?

Wat als ik het waard ben dat er van me gehouden wordt zonder dat ik daar iets voor hoef te doen?

Wat als ik het waard ben dat er van me gehouden wordt terwijl ik niet perfect ben?

Wat als ik het waard ben om liefde te ontvangen?

Wat als ik het waard ben om onvoorwaardelijke liefde te ontvangen?

Wat is er allemaal mogelijk als ik daarin geloof?

 

 

Wat als ik het waard ben?

Wat als ik het waard ben dat er naar me gelachen wordt?

Wat als ik het waard ben dat er naar me geluisterd wordt?

Wat als ik het waard ben dat ik begrepen word?

Wat als ik het waard ben om gezien te worden?

Wat als ik het waard ben om aangevoeld te worden?

Wat als ik het waard ben om me te omgeven met alleen mensen die mijn waarde zien?

Wat is er allemaal mogelijk als ik daarin geloof?

 

 

Wat als ik het waard ben?

Wat als ik het waard ben om keuzes te maken die overeenkomen met mijn hoogste zelf?

Wat als ik het waard ben om in het middelpunt te staan?

Wat als ik het waard ben om mezelf op de eerste plaats te zetten?

Wat als ik het waard ben om op te stappen als ik ergens niet vind wat ik zoek?

Wat als ik het waard ben om gevestigde belangen op te geven en mijn droom na te jagen?

Wat als ik het waard ben om al mijn wensen te vervullen?

Wat als ik het waard ben om het leven te leiden waar ik naar verlang?

Wat als ik het waard ben om het werk te doen waar ik écht van hou?

Wat als ik het waard ben om te ontvangen waar ik om vraag?

Wat als ik het waard ben om gelukkig te zijn?

Wat is er allemaal nog meer mogelijk……..

 

 

Wat als ik het waard ben?

Wat als ik het waard ben ondanks dat ik het niet altijd gezien heb?

Wat als ik het waard ben ondanks dat ik het nog niet altijd zie?

Wat als ik het waard ben ondanks dat niemand me het ooit liet zien?

Wat als ik het waard ben ondanks dat ik deze waarde thuis nooit gevoeld heb?

Wat als ik het waard ben ondanks dat ik mezelf daardoor nu niet altijd volledig laat zien?

Wat als ik het waard ben om het ondanks alles te proberen?

I am worthy

 

 

Liefs Nina

ps Wil jij ontdekken dat jij het wáárd bent om jezelf dit alles te gunnen? Wil jij ontdekken wat je tegenhoudt?  Meld je dan aan voor de workshop Breakthrough to Happiness op 7 juli. Lees er hier alles over. Mocht je voor 7 juli nog een keer kennis willen maken, kom dan naar 1 van de 2 miniworkshops!