Categorie: Je lijf weet het

Het is zover. Mijn trouwdag is aangebroken. Aan de arm van mijn bijna-man loop ik de trappen op van het stadhuis. Nog 1 keer kijk ik om….. En daar staat HIJ. Gewoon HIJ. De HIJ van wie je weet, DIT is hem. Dit is de man van wie ik wist dat hij bestond. Maar die ik tot nu toe niet gevonden had. De man aan mijn arm lijkt op hem, heeft van hem weg.  Maar daar staat de HIJ waarvan ik aan alles VOEL dat hij  degene is bij wie ik hoor. Met wie ik die ultieme verbinding kan maken waar ik zo naar verlang.

Wat doe ik? Loop ik verder de trap op aan de arm van mijn aanstaande? Loop ik door en geef ik mijn JA-woord? Omdat ik nu eenmaal die keuze heb gemaakt? Omdat ik mijn aanstaande, van wie ik hou, geen pijn wil doen? Omdat ik niet terug wil komen op een afspraak die ik gemaakt heb? Omdat ik nu eenmaal afgesproken heb met de man op de trap?

Of…… draai ik om. Draai ik me om midden op de trap van het stadhuis, laat ik de hand los van mijn bijna-man, groet ik mijn familieleden en loop ik naar HEM? Daarmee mijn hart volgend, écht mijn gevoel volgend, écht gaan voor wat IK wil. Zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen, zonder te denken aan wat anderen van MIJ gaan vinden, zonder rekening te houden met “wat hoort”. Zonder na te denken over de consequenties voor de man op de trap?

Afgelopen donderdag sprak ik met mijn eigen coach over het maken van keuzes. Welke keuzes maak je en waar zijn die op gebaseerd? Maak je keuzes puur en alleen op basis van wat JIJ wil, wat goed voor JOU is? Op basis van waar jij naar verlangt? Op basis van wat jou gelukkig maakt?  Of hou je daarbij (te veel?) rekening met een ander? Met de wensen van heel veel anderen? Hou je rekening met wat “men” van jou vindt? Kun je het maken om op de trap om te draaien?

Dit was een van de voorbeelden die ik met hem deelde, gelukkig heb ik zelf nooit op die trap voor de keuze gestaan, maar ik VOELDE wat het met me deed. Ik VOELDE de knoop in mijn maag. Ik voelde mijn eigen reactie. Ik voelde mijn weerstand. Ik voelde hoe moeilijk ik het in die situatie zou vinden om voor mezelf te kiezen. Ik voelde hiermee ook hoe moeilijk ik het in andere situaties vind om volledig voor mezelf te kiezen. Hoe moeilijk ik het soms vind om überhaupt een keuze te maken.

Let wel, hè, het gaat er niet om dat ik als een egocentrische diva door het leven ga (of wil gaan), met niets en niemand rekening houdend. En het gaat er ook niet om dat er een goed of een fout antwoord is. Het voorbeeld maakte voor mij duidelijk dat er situaties zijn waarin ik een ander voorop stel.  En ook daar is niets mis mee, als je je er bewust van bent!!

Het voorbeeld had namelijk direct een lichamelijke reactie tot gevolg. Direct voelde ik de knoop in mijn maag, het samentrekken van mijn buik, de spanning die ontstond door alleen de GEDACHTE aan het aflopen van de trap. En hierdoor weet ik, het klopt. Hierdoor weet ik, het is waar. Die eerste reactie, nog voordat allerlei stemmetjes hun werk hebben kunnen doen, die is altijd raak.

Daar zitten de vragen die ik mezelf moet stellen, daar zitten mijn antwoorden. In hoeverre kies ik voor mezelf? Welke afwegingen maak ik daarbij? Zijn dat afwegingen voor mij of voor anderen? In welke situaties doe ik dat allemaal? Ben ik me er steeds van bewust wanneer ik het doe?

Dat werkt bij iedereen zo. Om welke beslissing het ook gaat, welke vraag je ook hebt! Die aller aller eerste reactie die jouw lijf geeft, die klopt altijd. Als je daarnaar leert luisteren, heb je zo’n geweldige leidraad, zo’n prachtig kompas. Niets doen met zo’n signaal zorgt ervoor dat je de “verkeerde” kant op gaat, in ieder geval niet de kant van je hartsverlangens.

En ook voor mij is er op het gebied van hartsverlangens dus werk aan de winkel! Gelukkig weet ik natuurlijk HOE. Wil jij daar hulp bij? Heb jij het gevoel dat je niet altijd weet wat je lijf je wil vertellen? Durf jij niet te vertrouwen op de signalen, op je buikpijn, je migraine of je hernia? Kijk dan eens naar mijn programma Body Signs. Dit werkboek kan je er keer op keer bij pakken als je een dilemma hebt, een vraag waarbij je wil weten hoe jouw eigen lichaamswijsheid hierover denkt!

 

Liefs Nina

 

Vroeger genoot ik alleen van de winter en van de zomer. Heerlijk lange dagen, de zon op mijn lichaam, in de tuin beestjes bekijken, meer buiten zijn, genieten van wandelingen, relaxen in de duinen. En ik ben gek op de winter. Ik hoop altijd op een dik pak sneeuw dat een paar maanden blijft liggen. Ik vind alles prachtig als het bedekt is onder een laagje pure sneeuw. Lelijke gebouwen, grijs asfalt, het wordt allemaal mooi. Dwarrelende sneeuwvlokken, warme chocomelk, open haard, dekentje op de bank.

Voor mij was de herfst niets meer dan een overgang tussen 2 seizoenen waar ik van hou. Nat, regen, storm. Oke, door hopen bladeren lopen vond ik dan wel weer leuk. Maar daar hield mijn liefde voor de herfst wel echt mee op. Ik nam alleen afscheid van de zon terwijl ik wachtte op de sneeuw.

Tot ik een paar jaar geleden zág,voelde dat de herfst haar eigen seizoen is, haar eigen functie heeft. Een volwaardig seizoen is. Een noodzakelijke periode van loslaten. Een noodzakelijke periode van klaarmaken om naar binnen te keren. Zoals bomen hun blad loslaten om zich in de winter bezig te houden met hun kern, met groei, met hun binnenkant. Want dán vindt de echte groei plaats. Wanneer dáár aandacht, ruimte voor is. Wanneer daar het voedsel heen kan.

 

Zo zie ik dat ook bij mezelf.

Loslaten zodat ik naar binnen kan.

Loslaten zodat er ruimte is voor groei.

Loslaten zodat ik dichter bij mijn kern kom.

Loslaten zodat ik nog meer aandacht kan hebben voor wat écht belangrijk voor me is.

Loslaten zodat ik nog meer kan voelen wie en wat ik wil zijn.

Loslaten zodat ik de verbinding met mezelf en mijn lichaam nog meer kan versterken.

Loslaten zodat ik me nog beter af kan stemmen op dat wat gehoord wil worden.

 

Ik doe dat natuurlijk door me af te stemmen op wat mijn eigen lichaamswijsheid me te vertellen heeft. Door middel van simpele oefeningen mijn lichaam te vragen wat voor MIJ belangrijk is. Door middel van meditaties te ervaren wat mijn pad is, wat ik mag doen.

Regelmatig laat ik mezelf ook “foppen”. Dan denk ik: “oke, nu weet ik het. Ik weet wat mijn lichaam me vertelt. Ik heb actie ondernomen (of juist gelaten). Nu ben ik hier doorheen. Afgerond. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook te maken heb met een buitenwereld die zijn invloed op me heeft. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik ook nog een ego heb dat geraakt wordt. Waarbij ik soms voor het gemak vergeet dat ik juist dóór mijn ontwikkeling weer nieuwe dingen aan mag pakken.

 

Zo heb ik de afgelopen jaren regelmatig gedacht dat ik EINDELIJK wist wat ik precies wilde als coach. Waar ik precies mensen mee wil begeleiden. Welke bijdrage ik wil zijn in het leven van anderen. Hoe ik dat vorm wil geven. Wil ik mezelf wel of niet profileren als healer. Want dát was wat ik zocht. Die zekerheid, die duidelijkheid, die vastigheid. Maar zo werkt het niet. Tenminste niet bij mij. Ik ben in ontwikkeling, ik groei ieder jaar weer, ieder seizoen weer. Meegaan met de stroom, meegaan met het getij, meegaan met de seizoenen. Ontdekken op welke manier ik de grootste bijdrage kan en wil zijn.  En dus ben ik aan het loslaten dat er een punt komt waarop ik het “bereikt” heb.

 

Mijn lichaam geeft dit zo duidelijk aan. Het geeft me signalen wanneer ik weer alles probeer vast te zetten, omdat ik zoek naar zekerheid. Ik voel dan op dat moment letterlijk de spieren in mijn schouders en nek strakker worden, verkrampen. Zij zetten zich ook vast. Ik voel hoe het zicht van mijn ogen verminderd als ik mezelf naar beneden haal (dat kan ik toch niet, dat kan noooooit de bedoeling zijn).  En omdat ik al weet waar dit de signalen voor zijn, hoef ik niet eens meer naar binnen te keren. Hoef ik niet eens meer de rust te nemen om ermee aan de slag te gaan. Op dat moment volstaat de herkenning, de erkenning.  Tot het moment dat ik er tijd en ruimte voor maak.

 

Als jij daar begeleiding bij kunt gebruiken, als jij nog regelmatig overvallen wordt door lichamelijke klachten, als jij niet altijd kunt plaatsen wat je lichaam je probeert duidelijk te maken, kijk dan eens naar mijn programma Body Signs. Dit is een digitaal programma dat jou faciliteert om de signalen van je lichaam te interpreteren. Zodat je ermee aan de slag kunt wanneer het JOU uitkomt.

 

Op 28 oktober geef ik ook weer de workshop Body Control. Hierin neem ik je nóg een stap verder mee om  In deze workshop kijk je naar jouw persoonlijke signalen, je kunt direct jouw persoonlijke vragen stellen en je gaat aan de slag om jouw signalen (klacht,pijn) weer om te zetten in jouw kracht.

 

Liefs Nina

 

 

 

Sinds vorig jaar september merkte ik dat mijn ogen achteruit gingen. Ik droeg al een paar jaar een leesbril, maar vorig jaar merkte ik dat ik bijna niet meer zonder kon lezen. Dus terug naar de brillenwinkel en sterkere glazen. Maar het VOELDE niet beter, mijn ogen bleven moe en af en toe moest ik ze gewoon even sluiten.

Ergens in mijn achterhoofd ging er zo’n alarmbelletje rinkelen, misschien wel een ernstige oogziekte, hersentumor of iets anders drastisch. Ja, ook mijn gedachten winnen het soms wel eens van de rest van mijn lijf. Maar zo voelde het niet. Het voelde niet als iets lichamelijks. Het voelde niet alsof mijn ogen niet meer functioneerden. Het voelde steeds alsof er iets emotioneels zat te wringen.

En dat gevoel werd steeds en steeds sterker. En daarbij het gevoel dat ik niet hoef te accepteren wat vast LIJKT te staan. Ik word ouder DUS heb ik automatisch een leesbril nodig. Ik word ouder, DUS word ik automatisch grijs. Ik word ouder, DUS word mijn huid vanzelf slapper (waarbij ik het geluk heb dat black don’t crack).

Het gevoel dat mijn lichaam ongekende mogelijkheden heeft. Of beter gezegd GEkende mogelijkheden, die ik gewoon niet kon zien omdat ik het verhaal geloofde dat dit nou eenmaal de kenmerken waren van ouder worden…… Maar dát gevoel, het gevoel dat mijn lijf zo ontzettend veel zelf-herstellende mogelijkheden heeft, wordt iedere dag sterker. Ieders lijf!

Sinds 3 weken draag ik mijn leesbril niet meer. Iedere dag vertelde ik mijn ogen dat ik dankbaar was voor wat ze voor me doen. Iedere dag vertelde ik mijn ogen dat ik zo blij was voor alles wat ik kan en mag zien. Iedere dag vroeg ik mijn ogen wat ze nodig hadden om mij die dag weer alle pracht te laten zien. Iedere dag vroeg ik mijn ogen welke bijdrage zij konden zijn aan mijn prachtige ZIJN.

Ontspanningsoefeningen en bewegingsoefeningen voor mijn ogen. Ik gaf ze aandacht! Iedere dag.

 

En dus las ik de afgelopen weken zonder bril, ik schreef zonder bril, typte zonder bril. (Alleen de ingrediënten op van die stomme verpakkingen blijven nog even lastig. ). En dat ging goed. Geen hoofdpijn, geen vermoeide ogen, kleuren die feller lijken/zijn.

Maar soms….. soms gleed er ineens zo’n waas voor. Prikten mijn ogen en typte of schreef ik op gevoel verder. Gisteren had ik daarom een ander gesprek met mijn lijf, met mijn ogen.

En ik vroeg waar ze me voor probeerden te beschermen, wat het was waar ik mijn ogen voor sloot. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ons lichaam ons signalen geeft om ons te beschermen.

 

Het antwoord verbaasde me, het verbaasde me dat het zo simpel was en het verbaasde me dat ik er nog niet eerder aan gedacht had. Mijn ogen sloten zich iedere keer als ik beren op de weg zie. Iedere keer als mijn gedachten naar het negatieve neigen, iedere keer als ik denk dat iets niet mogelijk is, iedere keer als ik blijf hangen in mijn blokkades, iedere keer als ik denk dat iets toch niet zal lukken, dan sluiten ze zich. Mijn ogen weigeren letterlijk dienst op het moment dat mijn energie zakt!

 

Wat een gaaf mechanisme! Ik heb het niet eens altijd door wanneer ik in belemmerende gedachten blijf hangen, maar mijn ogen zijn dus mijn metertje. En als ik terugdenk, dan klopt het ook. Als ik denk aan de periode waarin ik voor het eerst een bril aanschafte. Dat was de periode waarin ik bezig was met mijn coachopleiding en WIST dat ik mijn missie wilde gaan leven. Maar tegen mezelf zei dat het écht niet mogelijk was als kostwinner mijn vaste baan op te geven. Waarin ik 100 beren op de weg zag om mijn droom te gaan leven.

Afgelopen maanden had ik weer zo’n periode van twijfel, angst, onzekerheid. Zichtbaarheid, kwetsbaarheid tonen, oude zekerheden loslaten, oude waarheden loslaten. En mijn prachtige ogen vertelden me iedere keer dat deze gevoelens me niet verder zouden brengen.

 

I heard the message………

 

Vanaf nu hogere energie, geloof dat alles mogelijk is, geloof dat ik alles kan creëren dat ik wil, geloof ….

 

Liefs Nina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afgelopen weekend ben ik naar een 2-daags event geweest. Cupcakes, roomsoezen, puddingbroodje-achtige dingen, en andere zoetigheden achter op de tafel. Schaaltje met mini Twix, Mars, etc op de tafel.  Ik keek ernaar en dacht ziet er lekker uit. Ik nam het waar, ik was me er bewust van, maar verder voelde ik er niet echt iets bij. Ik dacht alleen niets hiervan gaat een bijdrage zijn aan mijn lichaam. Aan mijn lijf dat zich wil voeden met voedzaam voedsel. Met voedsel dat een super bijdrage is aan mijn nieuwe cellen en aan al mijn body processen. Dus ik dacht “Yes! Ik ga voor het verse fruit en de smoothie” . En het is echt waar, dát was waar ik zin in had.

Totdat ik geraakt werd! Ik weet niet of je mijn vorige blog las over kwetsbaarheid, maar zo voelde ik me. Bij iedere spreker voelde ik me kwetsbaarder en naakter. Alsof ze in mijn ziel, mijn hart konden kijken. En hardop zeiden wat ik zo vaak voelde. Hardop zeiden wat ik voelde, maar waar ik soms niet eens woorden voor had. Dat ik me soms té veel Nina voelde en mezelf daarom afzwakte, kleiner maakte. Ik wilde schrijven dat ik in het verleden wel eens bang was geweest voor de afwijzing, maar dat is niet zo. Ik voel het NU soms ook nog. Afwijzing omdat ik te direct ben, te confronterend, te zacht, te anders, te niet op de hoogte van het laatste nieuws, of welke té dan ook.

En ik voelde mijn emoties omhoog borrelen. En ik voelde ook mijn behoefte opborrelen om mezelf te verdoven. Mijn allereerste reactie. Ik wil dit gevoel kwijt, ik wil dit niet voelen. En daar stonden ze nog, de Marsjes op mijn tafel, de koeken  achter in de zaal. En ik wilde er al naar grijpen. Want ik wist dat zij me zouden verdoven. Zij zouden mijn pijn wegnemen, mijn kwetsbaarheid. Ze zouden ervoor zorgen dat ik door kon gaan met deze dag. Ze zouden ervoor zorgen dat ik gewoon toe kon horen zonder me opnieuw te laten raken.

Dit interne gesprek, proces vond plaats binnen een paar seconden. Binnen een paar seconden van een gevoel waar ik geen raad mee wist, naar behoefte om van dat gevoel af te komen, naar willen grijpen naar het verdovende middel. Het mooie was alleen dat ik het proces ook kon ZIEN. Ik was me bewust van het proces.

Altijd een keuze

En ik was me er ook van bewust dat ik een KEUZE had. Ik kon kiezen. Ik kon kiezen voor de easy way out, de verdoving. De verdoving waarvan ik wist dat ook maar heel even zou duren. Heel even voordat mijn lijf weer om nieuwe verdoving zou schreeuwen. Of ik kon een andere keuze maken. De keuze om me te laten raken. De keuze om te ervaren wat er gebeurde. De keuze om binnen te laten komen wat er binnen wilde komen en te groeien. De keuze voor een nieuwe MIJ. Waarin ik mezelf niet meer klein zou houden. Waarin alle emoties er mogen zijn.

Ik koos voor het laatste. En ook die beslissing nam ik binnen een paar seconden. I’ve come a long way.  Steeds meer in contact met mijn lichaam. Steeds beter in staat te luisteren naar diens behoeften.

 

Liefs Nina

En jij? Ook jij kunt binnen een paar seconden een ander keuze maken, een nieuwe beslissing. Ook jij kunt je bewust worden van de processen in je lijf. Bewust van wáárom je snackt, snaait of hoe je het ook wil noemen. Neem contact met me op voor een gratis “Eten wat je lijf wil”-sessie van 20 minuten waarin ik al een belangrijke tip met je ga delen. En jij je vragen aan me kunt stellen. Kijk hier voor het programma.

 

Het klinkt misschien cru, maar de belangrijkste reden, dat ben JIJ!

Ik kan namelijk het meest fantastische programma voor je hebben, met tools waarvan ik weet dat ze werken, maar ik kan je niet 24-7 volgen.

 

Ik was een tijd geleden op een event, waar iemand sprak over motivatie. Wat is nou motivatie? Oh, ik ben deze week niet gemotiveerd. Ik kan het deze week niet opbrengen om…. Het lukt me op het moment niet om….Dát is motivatie, of in deze gevallen, het gebrek aan motivatie. Een stimulans, vaak van buitenaf. Het wordt mooier weer, ik wil weer in die bikini kunnen (of misschien voor het eerst een bikini aan), dat dikke vest gaat uit en verhult niets meer.

Maar motivatie komt en gaat. En is in sommige gevallen niet meer dan een excuus om iets niet te doen! MAAK EEN KEUZE. Maak een keuze of je iets wil of niet. Maak een keuze of je dat jurkje aan wil deze zomer. Maak een keuze of je die bikini aandoet op vakantie. Maak een keuze of wat jij wil doen voor jezelf. Maak een keuze wat jij je lijf wil geven. Niet alleen op het gebied van voeding, maar op alle gebieden. Maak een keuze welke woorden jij tegen jezelf zegt. Maak een keuze welke gedachtes jij voor WAAR accepteert. Maak een keuze hoe jij je laat behandelen door anderen. Alles draait om het maken van een keuze,  om het nemen van de beslissing.

Wanneer heb jij écht een beslissing genomen? Om je kind liefdevol op te voeden, voor een huisdier te zorgen, je zieke ouder te verzorgen. Dat zijn gevallen waar je meestal over na hebt gedacht en de beslissing hebt genomen om het te doen. Soms vond je het misschien zelfs zo logisch dat je niet eens het gevoel hebt een beslissing te hebben genomen. Maar feitelijk is het wel wat je gedaan hebt! Want liefdevol een kind opvoeden heeft niet zoveel met motivatie te maken. Je stopt ook niet met houden van omdat je motivatie deze week wat minder is. Je blijft je hond ook uitlaten, je kat eten geven als je de rest van de dag niet op kunt brengen. Je bent een commitment aan gegaan, je hebt ooit een beslissing genomen. Je maakte de keuze!

 

En DIT wordt de reden of jij gaat slagen in wat je doet. Of dat nou mijn programma is of wat het  dan ook is dat je wil bereiken in je leven. Ga je jouw eindresultaat af laten hangen van motivatie die dus kan variëren al naar gelang je omstandigheden, humeur? Ga je kijken of je de ene week meer of minder  gemotiveerd bent om je lijf te geven wat het nodig heeft? Ga je kijken of je dit voorjaar de motivatie vast kunt houden om te eten wat je lijf écht wil?

 

Of ga je een keuze maken!  Ga je een keuze maken om beter voor je lijf te zorgen? Ga je een keuze maken om jouw lichaam de bouwstoffen te geven die het nodig heeft? Ga jij een keuze maken om die kilo’s blijvend kwijt te raken? Als je de KEUZE gaat maken, dan vraag je je misschien nog af, ja, maar HOE dan verder?

 

Maak vandaag nog een afspraak voor een gratis “Eten wat je lijf wil”-sessie met mij. Vandaag is namelijk de laatste dag van de kortingsactie. Morgen geldt de normale prijs van €697,-. Vandaag nog voor €587,-. Maar als je me vandaag mailt, verleng ik alleen voor jou de actieperiode tot we elkaar gesproken hebben!