Bord leeg! Anders geen toetje!

Bord leegeten! Anders krijg je geen toetje!

Hoor je het je ouders nog zeggen? En dan maar dooreten, ook al gaf alles in je lijf aan dat je geen honger had. Of dat je het eigenlijk niet zo lekker vond. Ben je er intussen mee gestopt? Of betrap je jezelf af en toe nog steeds dat je door blijft eten terwijl je eigenlijk genoeg hebt? Of eigenlijk vol zit? Of het eigenlijk helemaal niet zo lekker vindt? Of de borden van je kids leeg eet, omdat het bord nu eenmaal…..

Toen mijn kinderen jonger waren, had ik een soort gelijke variant. Bord niet leeg, dan niets anders ’s avonds. Geen boterham, koekje, fruit of chips. Ik heb zelfs een keer een pak van mijn zoons lievelingskoekjes opgegeten om mijn punt te maken…….. Intussen zijn zij ouder en ik wijzer, dus nu bepalen ze het zelf. En ja, mijn zoon van 12 maakt daar ook wel eens gebruik van door te zeggen dat zijn lijf absoluut geen behoefte KAN hebben aan zuurkool, want dat lust hij tenslotte niet. En, mam, ik moet mijn lijf laten bepalen, zeg jij altijd……. Tja, ik kan moeilijk tegen mezelf ingaan. En het zou zomaar eens kunnen, dat zijn lijf inderdaad écht geen behoefte heeft aan zuurkool en hij het daarom dus ook écht niet lust.

En ik, ik was wat ouder voordat ik op die manier met mijn lichaam omging. Ik laat het nu pas echt mijn lijf bepalen. Mijn lijf bepaalt waar ik zin in heb. Mijn lijf weet namelijk het beste waar het behoefte aan heeft. Wat het nodig heeft om al mijn processen gaande te houden en om nieuwe cellen te maken.

Zoals jij er nu bijzit, is er geen enkele cel in je lijf meer hetzelfde als een jaar geleden. Je huid doet er een paar weken over om zich te herstellen (dan is het wondje op je hand verdwenen). Je verschillende organen nét iets langer. Maar alle cellen vernieuwen zich.

Jouw geweldige lijf heeft de mogelijkheid om steeds opnieuw nieuwe cellen te produceren. En ook nog meestal de juiste cellen op de juiste plaats. Daar heeft jouw lijf jouw kennis of aandacht niet voor nodig! Waar het wél jouw aandacht bij nodig heeft, is bij de voedingsstoffen die je tot je neemt. En in welke hoeveelheid. Let wel, ik schrijf aandacht! Niet kennis! Die kennis heeft jouw lijf namelijk ook in zich!

Jouw lijf weet exact welk voedsel het op welk moment nodig heeft en in welke hoeveelheid. Geef je het niet het juiste voedsel, tja, dan krijg je niet de juiste nieuwe cellen. En neem je te veel, dan heeft je lijf geen enkel idee wat het met het overschot moet. Dus wordt het maar opgeslagen. Zo’n beetje als ik moet doen als ik naar een familiefeestje ben geweest en nog 10 bakjes meekrijg “voor thuis”. Een deel gebruik ik de volgende dag. En de rest probeer ik in de toch al volle vriezer te proppen. Dat laatste is precies wat jouw lijf ook doet. Het propt, wat het niet direct kan gebruiken, in jouw vriezer.

Stop it!

Dus namens jouw lijf…. het vriendelijke verzoek om daarmee op te houden! En je lijf voortaan te geven waar het om vraagt en naar verlangt. En ja, ook jouw lijf wéét dat precies!! Maar misschien ben jij verleerd ernaar te luisteren. Daar kan ik je bij begeleiden met mijn programma “Eten wat je lijf wil”.

Als je je in augustus aanmeldt, maak je zelfs gebruik van een super mooie korting. Deze maand kost het 3-maanden programma je namelijk slechts € 550,00 (ipv € 697,00). Vanaf 1 september gaat de prijs zelfs omhoog naar €800,00! Dus nu is je kans om super voordelig in te stappen.

Lees hier alles over het programma.

 

Liefs Nina

PS Je kunt natuurlijk nog steeds gebruik maken van de gratis sessie van 20 minuten!

Ik heb gefaald

ik heb gefaald

Gisteren had ik een dag waarop ik het gevoel had dat ik faalde.  Ik geef mijn lichaam op het gebied van voeding al een tijd precies dát waar het om vraagt. En ik begeleid mijn klanten om ook precies dát te doen. Dus niet meer eten omdat je je rot voelt, afgewezen, onzeker of welke emotie dan ook. En ook niet omdat het zooooo gezellig is en daar per definitie eten bij hoort. Alleen dát eten waar je lijf naar verlangt als brandstof om je processen draaiende te houden en nieuwe cellen te bouwen.

Gisteren had ik een off day. Ik voelde me rot, alleen en worstelde met een heleboel emoties. Mijn workshop in juli heeft nog niet zoveel aanmeldingen als ik zou willen. Een pagina van mijn website herschrijven leverde niet de perfecte proza op die ik nastreefde. En mijn liefdesleven……… tja… daar zou ik een heel apart blog aan kunnen wijden. En al die emoties leken gisteren te exploderen.

En dus startte ik mijn dag niet met mijn dagelijkse Aloe Vera darmboost. Vond ik mezelf op de bank met chocolate cookie dough pudding,  gevolgd door s avonds naanbrood ipv zelfgemaakte groentesoep. En een ongelooflijke behoefte aan chocolade. Die ik niet in huis had, dus werd het een handje XXL hagelslag. Natuurlijk voelde ik me door dit eten niet beter. Lichamelijk niet, want dit was niet het voedsel waar mijn lichaam naar verlangde om die prachtig stralende huid jong te houden. Mijn buik deed pijn,

Maar ook emotioneel voelde ik me er nóg rotter door. Omdat ik het gevoel had dat ik faalde. Ik riep toch zo hard dat ik mijn lichaam alleen gaf waar het naar verlangde. Ik vertelde toch iedereen hoe belangrijk dit is. Wat zouden mijn klanten wel niet denken als ze me zouden zien. Haar programma werkt niet…….. moet je haar kijken. Ik zag mensen al weglopen en hun geld terugvragen.

En 30 juni werk ik als LOVE-coach mee (link) aan een Ladies Only event. Lekker dan, dat ik nu echt een heel heel lang blog zou kunnen schrijven over mezelf. En zo ontstond er een uit het verleden herkenbaar kringetje. Emotie – eten – nog rotter voelen- eten – emotie……….

 

Gelukkig kan ik mezelf er ook weer uithalen.

Wacht even……… als 1 van je “Eten wat je lijf wil”-klanten tegen je zou zeggen dat ze een off day hadden, zou je die dan compleet afbranden en vertellen dat ze gefaald hadden? Of zou je met ze gaan kijken naar de oorzaak en zorgen dat de emotie en het eten weer los van elkaar kwamen.

Wacht even…….. als 1 van de deelnemers op het LOVE event jouw verhaal zou vertellen, zou je haar dan zeggen dat ze faalt en beter kan gaan zitten?

Wacht even……… maakt de sh.t in je eigen leven niet juist dat je anderen kunt begrijpen zonder ze te veroordelen?

Wacht even…….. WIE bepaalt of je gefaald hebt? Is dat niet gewoon iets dat je tegen jezelf zegt, een overtuiging? Zelf-sabotage van de bovenste plank?

Wacht even…….. is jouw credo niet “talk to yourself like you would to somebody you love”?

 

Zou het zomaar kunnen zijn dat iemand zich herkent in jouw verhaal? Zou het zomaar kunnen dat je iemand kunt helpen door je verhaal te delen? Zou het zomaar kunnen dat je er iemand mee helpt doordat die zichzelf erna NIET meer voelt falen?

Want ik heb niet gefaald. I’m human. En dus heb ik wel eens een off day.  PUNT!

 

Liefs Nina

Ps wil jij ook leren hoe je meer van jezelf kunt houden en jezelf geen verwijten meer maakt. Kijk eens bij mijn programma “Je innerlijke krachtbronnen”!