Tag: lichaamswijsheid

Geplaatst op

Kijk me aan als ik tegen je praat!

Ik was volledig overbluft toen een vrouw (kindercoach notabene) dat een paar jaar geleden tegen mijn jongste zoon zei. Hij gaf haar een hand als afscheid, maar sloeg, zoals altijd eigenlijk, zijn ogen neer. “Kijk me aan als ik tegen je praat”, was haar reactie. Het was het einde van een kennismakings sessie waar hij totaal geen zin in had, totaal geen klik had gevoeld en er totaal over zijn gevoelens heen was gestapt.

En ik, ik was zo verbaasd dat ik op dat moment niet eens reageerde. Ik kon me toen al niet voorstellen dat je zo iets tegen een kind zou zeggen. In die tijd was ik veel minder bezig om te luisteren naar de signalen van mijn lijf, maar zover was ik toch al wel.

Mijn kinderen hoefden namelijk iemand niet aan te kijken als ze dat niet wilden. En ze hoefden niet iedere vage oom of tante te zoenen die daarom vroeg. Als kinderen klein zijn, zijn we heel erg geneigd om ze netjes op te voeden. En daar hoort een handje geven bij, aankijken en iedereen knuffelen die daarom vraagt. Aan de ene kant willen we zo graag laten zien dat we onze kinderen goed opgevoed hebben, dat ze weten hoe het hoort. Omdat dit ons een gevoel van slagen geeft? Aan de andere kant omdat andere mensen, kennissen, vrienden, opa en oma erom vragen en we hen ook niet teleur willen stellen. Het zijn tenslotte mensen die WIJ allemaal leuk vinden.

Maar in hoeverre staan we kinderen daarmee toe om hun eigen gevoel te volgen. Om zélf te bedenken of ze op dat moment zin hebben om die tante (die ze na de kraamvisite niet meer gezien hebben) een dikke pakkerd te geven. Om zélf te voelen of ze het aandurven om een volwassene in de ziel te kijken. Om zélf te bepalen of ze het lichamelijke contact van een hand geven, aandurven.  Ik zie zó vaak ouders die hun kind proberen over te halen met “doe niet zo flauw, geef gewoon een hand”, “dat is oom huppeldepup, die ken je toch nog wel”.

Zelf heb ik me ook echt schuldig gemaakt aan dat hoofd omdraaien als ik mijn kids een standje gaf. Alsof ze beter zouden kunnen luisteren wanneer ik ze intimiderend in de ogen zou staren. Terwijl ik me nog van vroeger kan herinneren wat dit met me deed.

Dat verplicht handjes geven en een dikke Surinaamse brassa aan een tante die je nog nooit eerder ontmoet had. Het gaf me altijd het gevoel dat mijn lijf niet van mij was. Dat het een soort gemeengoed was, waar iedereen zomaar handen van kon schudden, knuffels aan kon geven of kneepjes op plekken die ik niet prettig vond.  Het gaf me altijd het gevoel dat ik niet zelf mocht bepalen wat ik met mijn lijf deed. Het gaf me altijd het gevoel dat ik mijn eigen “nee, ik wil nu niet” niet mocht volgen. Wat me verteld werd door ouders, leraren, opvoeders was belangrijker dan wat IK voelde. Dan wat MIJN lijf aangaf!

Tijdens een opleiding kwam ik erachter hoe dat gevoel van toen nog overheerste. Het was een opleiding waarbij we elkaar met tussenpozen zagen en waar iedereen de behoefte leek te hebben om elkaar uitbundig te knuffelen bij het weerzien. Een gevoel dat ik écht niet deelde! Maar waar ik me de eerste keer toch liet meevoeren door wat de groep van me vroeg. Mijn lijf had beslist geen behoefte aan dat lichamelijke contact, maar ik deed wat van me verwacht werd. Net zoals ik dat op kantoor vroeger deed met Nieuwjaar. Het hele kantoor dat elkaar dan zoende……..

En iedereen leek dat fijn en prettig te vinden….. Grappig was dat toen ik het bespreekbaar maakte met mijn groep, er meer mensen bleken te zijn die helemaal niet zo’n behoefte hadden aan de big hugs. Maar het belangrijkste voor mij was, dat IK aangegeven had wat MIJN lijf prettig vond.

Mijn lijf dat zo vaak signalen afgeeft. Signalen als ik wat doe dat ik prettig vind of juist niet prettig. Wanneer ik iets doe dat niet mijn hoogste verlangens dient. Wanneer ik me laat behandelen door iemand zoals ik niet behandeld wil/verdien te worden. Mijn lijf dat zo vaak signalen afgeeft wanneer ik me in een situatie bevind die niet goed is voor me.

En iedere dag word ik me er meer van gewaar. Iedere dag word ik me meer gewaar van alle signalen. Ik weet steeds beter wat mijn lijf probeert te vertellen. En ik reageer dus ook sneller op mijn signalen.  Zodat het geen klacht hoeft te worden. Zodat ik nergens een emotie vast ga zetten in mijn lichaam die later voor pijn kan gaan zorgen.

 

Wil jij dat ook? Wil jij ook leren luisteren naar de signalen van jouw lichaam? Wil jij de signalen van jouw lijf leren interpreteren? Wil jij voorkomen dat je emoties vast gaat zetten die later een klacht worden? Of heb je intussen al een klacht waar je maar niet vanaf lijkt te komen?

 

Op 20 augustus geef ik de workshop Body Control in Tilburg.  Lees hier het programma en meld je snel aan. Er is slechts plek voor 10 personen!

 

Liefs Nina

Geplaatst op

Bord leeg! Anders geen toetje!

Bord leegeten! Anders krijg je geen toetje!

Hoor je het je ouders nog zeggen? En dan maar dooreten, ook al gaf alles in je lijf aan dat je geen honger had. Of dat je het eigenlijk niet zo lekker vond. Ben je er intussen mee gestopt? Of betrap je jezelf af en toe nog steeds dat je door blijft eten terwijl je eigenlijk genoeg hebt? Of eigenlijk vol zit? Of het eigenlijk helemaal niet zo lekker vindt? Of de borden van je kids leeg eet, omdat het bord nu eenmaal…..

Toen mijn kinderen jonger waren, had ik een soort gelijke variant. Bord niet leeg, dan niets anders ’s avonds. Geen boterham, koekje, fruit of chips. Ik heb zelfs een keer een pak van mijn zoons lievelingskoekjes opgegeten om mijn punt te maken…….. Intussen zijn zij ouder en ik wijzer, dus nu bepalen ze het zelf. En ja, mijn zoon van 12 maakt daar ook wel eens gebruik van door te zeggen dat zijn lijf absoluut geen behoefte KAN hebben aan zuurkool, want dat lust hij tenslotte niet. En, mam, ik moet mijn lijf laten bepalen, zeg jij altijd……. Tja, ik kan moeilijk tegen mezelf ingaan. En het zou zomaar eens kunnen, dat zijn lijf inderdaad écht geen behoefte heeft aan zuurkool en hij het daarom dus ook écht niet lust.

En ik, ik was wat ouder voordat ik op die manier met mijn lichaam omging. Ik laat het nu pas echt mijn lijf bepalen. Mijn lijf bepaalt waar ik zin in heb. Mijn lijf weet namelijk het beste waar het behoefte aan heeft. Wat het nodig heeft om al mijn processen gaande te houden en om nieuwe cellen te maken.

Zoals jij er nu bijzit, is er geen enkele cel in je lijf meer hetzelfde als een jaar geleden. Je huid doet er een paar weken over om zich te herstellen (dan is het wondje op je hand verdwenen). Je verschillende organen nét iets langer. Maar alle cellen vernieuwen zich.

Jouw geweldige lijf heeft de mogelijkheid om steeds opnieuw nieuwe cellen te produceren. En ook nog meestal de juiste cellen op de juiste plaats. Daar heeft jouw lijf jouw kennis of aandacht niet voor nodig! Waar het wél jouw aandacht bij nodig heeft, is bij de voedingsstoffen die je tot je neemt. En in welke hoeveelheid. Let wel, ik schrijf aandacht! Niet kennis! Die kennis heeft jouw lijf namelijk ook in zich!

Jouw lijf weet exact welk voedsel het op welk moment nodig heeft en in welke hoeveelheid. Geef je het niet het juiste voedsel, tja, dan krijg je niet de juiste nieuwe cellen. En neem je te veel, dan heeft je lijf geen enkel idee wat het met het overschot moet. Dus wordt het maar opgeslagen. Zo’n beetje als ik moet doen als ik naar een familiefeestje ben geweest en nog 10 bakjes meekrijg “voor thuis”. Een deel gebruik ik de volgende dag. En de rest probeer ik in de toch al volle vriezer te proppen. Dat laatste is precies wat jouw lijf ook doet. Het propt, wat het niet direct kan gebruiken, in jouw vriezer.

Stop it!

Dus namens jouw lijf…. het vriendelijke verzoek om daarmee op te houden! En je lijf voortaan te geven waar het om vraagt en naar verlangt. En ja, ook jouw lijf wéét dat precies!! Maar misschien ben jij verleerd ernaar te luisteren. Daar kan ik je bij begeleiden met mijn programma “Eten wat je lijf wil”.

Als je je in augustus aanmeldt, maak je zelfs gebruik van een super mooie korting. Deze maand kost het 3-maanden programma je namelijk slechts € 550,00 (ipv € 697,00). Vanaf 1 september gaat de prijs zelfs omhoog naar €800,00! Dus nu is je kans om super voordelig in te stappen.

Lees hier alles over het programma.

 

Liefs Nina

PS Je kunt natuurlijk nog steeds gebruik maken van de gratis sessie van 20 minuten!

Geplaatst op

According to your faith you shall receive

Vanavond ga ik voor het eerst in mijn leven paintballen. Met een leuke groep meiden, dus op zich heb ik er zin in. Maar die blauwe plekken……… Een paar maanden geleden stond ik te kijken naar een groepje paintballers dat van het veld afkwam. Grote ronde plakkaten die er pijnlijk uitzagen.

En ik merkte dat ik me gisteren afvroeg waarom ik dit mijn lijf aan wilde doen…….Waarom ik mezelf blauw wilde laten schieten, terwijl dat vást niet goed voor me kon zijn. Het kon vast niet goed zijn voor mijn huid, het kon vast niet goed zijn voor die bloedvaatjes eronder. Het kon vast niet goed zijn voor die spieren die eronder lagen.

De afgelopen tijd was ik juist zo zorgzaam en lief voor mijn lijf. Ik geef het op allerlei gebieden wat het nodig heeft. Waar het naar verlangt. Op het gebied van voeding, verzorging, liefde, aandacht, dankbaarheid. Zodat mijn lijf en ik voor elkaar de grootste bijdrage kunnen zijn. Nergens pijntjes, mijn ogen die het zonder bril stellen, en de rest van mijn lijf dat een smallere vorm aanneemt.

 

Hoe dat kan? Omdat ik GELOOF dat het mogelijk is. Omdat ik GELOOF dat het zo werkt. Omdat ik ervan overtuigd ben dat mijn lijf mij signalen geeft. Iedere dag. En omdat ik ervan overtuigd ben dat wanneer ik luister naar die signalen, ik mijn lichaam benut als grootste bijdrage voor mijn ZIJN.

Mijn lijf geeft mij kleine signaaltjes. En grote, wanneer mijn acties niet in overeenstemming zijn met mijn grootste verlangens. Niet in overeenstemming met dát wat ik behoor te doen. (Met behoren bedoel ik hier niet wat ik volgens de goe-gemeente zou moeten doen, maar dát wat mijn missie is, mijn pad, mijn grootste verlangens, mijn volgende stap, mijn hoogste bijdrage).

 

Mijn lijf staat ten dienste hiervan. Mijn lijf wil wat het béste is voor ons. Ieder signaal moet je dan ook zien als een waarschuwing dat er iets niet in overeenstemming is met wat het beste is voor jou.

Ik zie pijn en klachten als niet meer dan een laatste redmiddel van ons lijf. Een grote misthoorn op het moment dat het écht fout gaat. Dat we ons bevinden in een situatie die niet goed is voor ons. Of dat we rond blijven lopen met onvervulde verlangens.

En diep van binnen, diep van binnen wéét je wat dat is. Diep van binnen weet je precies wat je zou moeten veranderen in je leven. Maar we zijn super goed in

Ja, maar

Ik wacht tot

Als eerst

 

En ons lichaam gaat maar harder en harder en harder roepen….. Tot het moment dat jij de pijn vastzet in je lijf. Je neemt deze aan als de werkelijkheid. De enige werkelijkheid. En dus IS het daarmee ook de enige werkelijkheid. (Wat heb jij zo vastgezet dat het jouw enige werkelijkheid is?)

 

Zo heb ik dus in mijn lijf vastgezet dat paintballen blauwe plekken betekent. Dat paintballen (tijdelijke) pijn gaat opleveren. Dus dát is mijn werkelijkheid. Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om me te realiseren dat er ook hier een andere werkelijkheid mogelijk is! Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om deze overtuiging overboord te gooien. Hopelijk krijg ik het ergens vandaag nog voor elkaar om te geloven dat alles mogelijk is.

 

Dat het mogelijk is om geen blauwe plekken te krijgen. En dat ik puur en alleen ga genieten van een leuk spel!

Keep you posted…..

 

Liefs Nina

Geplaatst op

Hoezó moet ik mijn lichamelijke klacht accepteren?

lichaamsopstelling coaching lotuseffect lichaamswijsheid opstelling

 

“Ik zou dan toch juist naar jou komen zodat ik ervan af ben? Ermee leven doe ik al een paar jaar, daar heb ik jouw hulp niet bij nodig! “

Deze reactie kreeg ik gisteren in mijn mailbox. Ze had op Facebook mijn livestream gezien waarin ik vertelde dat een lichaamsopstellingen in SOMMIGE gevallen acceptatie van je aandoening oplevert. Ik sprak over de wijsheid van ons lichaam, alle processen die gewoon gebeuren. Zonder dat je daar bewust aandacht aan hoeft te besteden. Je hart klopt, je haar groeit het hardst als je slaapt, en je longen pompen gewoon door, wat jij ook aan het doen bent.

Diezelfde wijsheid geeft ons ook signalen. Bij gevaar krijgen we het signaal om extra alert te zijn. Bij verliefdheid voelen we vlinders. Dit zijn kortdurende, heel duidelijk merkbare signalen. Vaak niet te negeren door hun heftigheid.

Maar wat gebeurt er als je de signalen van je lijf niet oppikt. Wat als je de signalen niet herkent als een signaal?  Stel dat je in een situatie zit die niet goed is voor je. Een relatie of een werkomgeving waarin jij niet volledig je prachtige stralende zelf kan of mag zijn. Dan geeft je lichaam signalen af. Het begint misschien met een onbehaaglijk gevoel dat er iets niet klopt. Alleen dit negeer je. Je bent tenslotte al bijna 55 en een nieuwe baan op jouw leeftijd…….

Jouw lijf zal signalen af BLIJVEN geven! Tot ze op een gegeven moment niet meer te missen zijn. Omdat het zich is gaan uiten in een aandoening of klacht waar je regelmatig last van hebt. En steeds meer last van krijgt. En al voor bij de dokter bent geweest.  En al die tijd MIS jij de echte reden van het signaal. Al die tijd blijft jouw lijf signalen afgeven, maar jij ziet het niet. Je hebt geen idee wat je lijf je wil vertellen. Of je wéét het wel, maar je blijft het negeren.

 

Je lijf laat zich niet negeren

Je lijf zal steeds sterkere signalen afgeven, steeds heviger en steeds duidelijker voelbaar. Het heeft namelijk geen andere keus! Jouw lijf wéét wat goed is voor je, op het gebied van voeding, bewegen maar ook situaties waar je in zit! Emoties die je daarbij voelt. Iedere dag weer. En soms duurt het jaaaaaren voordat je er ECHT last van krijgt. Jaaaaaaren voordat je het niet meer kunt negeren.

En dan uit het zich “ineens” een TIA, hartaanval of suikerziekte. En als je na een TIA blijvende schade hebt, dus een deel van jouw lijf heeft zichzelf uitgeschakeld om het zo te zeggen, dan is het de vraag of herstel nog mogelijk is. Er zijn gevallen van mensen die zichzelf met heel veel en diep innerlijk werk hebben genezen van kanker en andere levensbedreigende ziekten (Brandon Bays en Anita Moorjani schreven er boeken over). Dus het KAN zeker.

In SOMMIGE gevallen is het echter de vraag of herstel de beste oplossing is voor jou. Want misschien heeft jouw TIA zoveel bij je losgemaakt dat je die andere weg tóch bent ingeslagen. JOUW weg! Dat het je dátgene heeft gebracht wat je te leren had. Dat je hierdoor de stappen bent gaan zetten die nodig waren! En dát is wat ik bedoel! Dat is wat ik bedoel met acceptatie!

Accepteren dat wat gebeurd is, nodig was. En dat voelt NU misschien rot en vervelend en balen. Maar NA de acceptatie dus niet meer.  Want dan snap je het. Want dan voel je het. Dan wéét je het.

Er is nog plaats komende zaterdag 18 februari bij mijn workshop Lichaamsopstellingen. Je mag natuurlijk ook altijd een prive sessie bij me komen doen! Mail me op info@hetlotuseffect.nl